In Manciet een fijne week op het Domaine Lauroux doorgebracht

Omdat we nog niet in Manciet waren geweest, vertrokken we terug maar eens voor een weekje naar de Gers. Lang leve vakantie in  Frankrijk, weer een mooie ervaring tegemoet.

Vrijdag 16 juli 2010, op naar Manciet!

Gisteren alles klaargezet, kleren en alle andere praktische zaken bij elkaar gezocht. Nathalie hield ondertussen een strijk marathon, wegens strijkdienst op werk gesloten. Beginnen inpakken, alles netjes in de auto gestapeld en de auto nog eens nagekeken. Om 20u30 in bed gekropen. Bedoeling was om om middernacht op te staan en te vertrekken. Toen de wekker plichtsgetrouw afliep, hebben we onszelf nog drie kwartier respijt gegeven en zijn pas om 00u45 opgestaan. Kinderen uit bed gelepeld, hen dikkere pyjama aangedaan en aangezet om 01u05.

Zaterdag 17 juli 2010, leve Walibi in Agen.

Via Rijsel reden we richting Parijs, (Porte d’Orleans eraf) om zo richting Brive-la-Gaillarde en Cahors naar de eindbestemming te karren. Om 7u eerste keer gestopt in Limoges (Aire de Beaumarais), chocoladekoeken gegeten met “Frankrijk-limonade” (yep, Orangina scoort alleen maar in Frankrijk). Voor de ouderen van dagen werd het een straffe koffie en een warme choco. Na de nodige sanitaire stoppen, werd het nieuwe DVD-achter-de-hoofdsteunen-systeem eens getest en het ganse oeuvre van Studio100 passeerde de revue. Rond 9u de kinderen verteld dat we in feite naar Walibi Aquitaine reden (tegen Agen), omdat we pas om 16u in de gite verwacht werden. Rond 10u30 reden we de A20 af in Villeneuve sur Lot (afrit 58) en vielen de kinderen in slaap. Gelukkig… het was volgens GPS nog een dik uur rotonde-rijden via D-wegen naar Walibi. Om 11u57 waren we in Walibi, tot groot jolijt van de kinderen. Het park lijkt op Bellewaerde uit de jaren 80-90, met propere toestellen (die je al eens ergens gezien hebt) en verrassend weinig volk…jochei.. nergens moeten aanschuiven.
Maarten dolgelukkig in Walibi in Agen, op weg naar Manciet
Saar en Maarten wilden absoluut in de lieveheersbeestjes rollercoaster, een ervaring die ze tot hun eigen verbazing leuk vonden. Daarna werden de draaiende koffietassen, en de autootjes eens getest. Lunchtijd. De slechtste ervaring van het park, eten was echt niet te vreten. We dachten warm buffet in Le Chateau te nemen, met allerlei lekkere dingen, maar het uitzicht en de smaak lagen ver uit elkaar. Eerste keer dat we collectief ons eten laten staan hebben, tot onze eigen verbazing. Na een bezoek aan vies sanitair (een Franse gewoonte, na de afschaffing van de Franse toiletten is nog steeds geen service ingevoerd die de toiletten beetje proper probeert te houden) werden pony’s gespot. Saar erop, en dat was een hit.
Saar vond de ponyrit gewoon het einde. Superleuk
Maarten wou niet meer mee met de pony, omdat het beest ter plaatse zijn sanitaire stop niet meer kon uitstellen; Maarten vond een pony plots een vies beest. Nog beetje rondgewandeld, andere activiteiten getest (TamTam Tour enz), de ijsjes geproefd en dan nog eens de lieveheersbeestjes op! We waren zelf verrast door het enthousiasme. Maarten hief als een echte macho zijn armen de volle lucht in … groot verschil met eerste rit. Rond 16 werd Walibi uitgezwaaid en zochten we via GPS de weg naar Manciet. Nog snel in de bakkerij langs de weg een paar broden gekocht en in de Carrefour naast de weg toestanden om te eten en drinken erbij gehaald en dan de laatste 30 km afgemaald langs berg-en-dal. De GPS vond plots een D-weg waar het gras 20 cm door het midden van de asfalt stond, maar we gaven geen krimp en volle gas. En jawel, Domaine Lauroux lag er nog… midden van de wijndruiven…helemaal verstoken van GSM ontvangst en internetverbinding !! Alles uitgeladen en snel brood met vanalles gegeten, kinderen op de trampoline gelaten en met de hond gespeeld. Kinderen in bed gestopt (ze wilden per se samen in groot bed slapen), geen probleem. Ook zelf in bed gekropen, na een glaasje zelf verbouwde wijn. Bed deed deugd, was zware dag.

Zondag 17 juli 2010, fijne vakantiedag in Manciet.

Vandaag om 9u opgestaan, wat ongelooflijk laat is naar onze maatstaven (lees: sinds we kinderen hebben šŸ˜‰ Saar en Maarten willen onmiddellijk een ander bed om in te slapen, want Saar duwt en Maarten trekt aan haar haar… (we geven het op om de logica te proberen snappen). Eitjes geklutst en in pan gemikt, rijkelijk ontbijt genomen en dan de kindjes gewassen en geschrobd. Na het opruimen maneuver en de afwas (yep, met de hand… lang geleden) hebben we de omgeving verkend op kaart en besloten naar Larressingle te rijden. Een koppel kwam op de gite even dag zeggen, en ook zij waren onder de indruk van de rust, discretie en vriendelijkheid van de gastvrouw en -heer. Nadat we alles en iedereen in de auto hadden gegooid, reden we rustig richting Larressingle. De GPS probeerde ons terug in het bos te sturen, spel even wat rammel verkocht (gedreigd met ‘m door ’t raam te gooien). En zowaar, de elektronica heeft blijkbaar ook zijn gevoelens: we reden langs rustige wegen, geen 4X4 avontuur dit keer. Aangekomen in Larressingle, mooi klein en rustig dorp met versterkte burcht. Toertje door burcht gedaan, ridder gezien, kerkje bezocht en gesponsord (nagels in balkje mogen kloppen…) Saar sloeg nagels in balk met haar nieuwe zonnebril… ferm tegen de goesting van papa… (papa ineens gaan biechten voor ketteren en vuilbekkerij aan Gods vader zijn kant). Helaas had het super leuke en gezellige bar-restaurant binnen in de burcht geen flauw idee wat een kredietkaart of bankkaart biedt aan extra klantenpotentieel, dus zochten we ons heil ergens anders. Op 150m buiten de burcht een zeer fijn restaurant gevonden. Kinderen aten tournedos met aardappelschijfjes in de pan, boontjes en tomaat, Nathalie hield het op een eendenborst, ik heb in een snikhete zon Cassoulet Gascon laten voorschotelen. Fles wijn soldaat gemaakt, die zou anders toch nooit een Belg zijn tegengekomen. Maar de verrassing zat in de staart, terwijl de kinderen (alle drie) ijs aten, liet ik me de lokale specialiteit voorschotelen, een soort van appeltaart met millefeuille… nog nooit zo’n luchtige, krokante en lichte taart-met-appeltjes geproefd. Aanrader: Neem iets van het menu, maar let om tijdens het dessert deze taart te eten. Dan terug richting gite, zwemkostuum aangedaan en ferm genoten van de 28 °C en het zwembad. Saar en Maarten met bandjes lieten zich niet kennen, na 5 minuten zwommen ze (met bandjes en papa en mama dicht in de buurt) het zwembad alleen rond. Nog beetje gezond, kinderen op trampoline… en dan tijd om terug terras-waarts te keren. Kinderen filmpje kijken, mama en papa spelletje kaarten… De heenreis zit nog in de koude kleren…. Of is het de fles wijn? Het is zondag, de mensen die de gite uitbaten zijn Britten en hebben aan een schotelantenne gedacht! Yes, Top Gear kunnen kijken… was zeer fijne ervaring. +400 kanalen tv-bagger maar toch iets deftig te zien.

Maandag 19 juli 2010, streek verkend.

Opgestaan om 8u, kinderen in douche gestopt (op algemene aanvraag bij mama onder de douche gekropen). Dan ontbijt genuttigd, ferm rustig van genoten. Dan alles in auto geladen en richting Montréal gereden. Kerkje bezocht op route naar Santiago De Compostela, mooi oud charmant dorp met vierkante markt met ommegang. Op terras iets te drinken gevraagd, wat ons eerst schijnbaar met tegenzin werd aangeboden, maar daarna vriendelijk werd geleverd. De aanblikken van de kinderen doen veel goeds. Na een omzwerving door de GPS (die wou ons per se terug 4X4 doen rijden…) richting Fourcès gereden. Zeer mooi rond bastide dorp, ongelooflijk rustig en charmant. Rond de ronde markt (met ommegang) zat het vol met nestjes jonge zwaluwen die je zo zou kunnen aanraken hebben (niet doen, echt niet doen)… de houten plafonds met balken zijn een grote broedkast van zwaluwen die dan ook druk heen-en weer vliegen. Wegens rammelende honger het enige restaurant opgezocht, en daar de menu-du-jour soldaat gemaakt. Was ferm lekker (pasta met mysterieuze saus, maar lekker), frietjes met fondant de boeuf, en chocolade bavarois. Voor de kindjes was er steak-haché en ijs aan toe. Een paar cola’s, halve fles wijn, wat limonade en koffies maakten het een echt copieuze maaltijd. Met veel plezier en rust van genoten, was een echt genot. Dan rustig richting Condom gereden, portefeuille in de auto vergeten… de tocht werd dus abrupt afgebroken in de mooie gotische kathedraal (waar tot mijn grote gêne plots mijn pokke-belspel begon te jengelen). Dan maar snel terug op onze stappen teruggekeerd, en portefeuille in de auto teruggevonden, driewerf hoera!! Snel richting Leclerc gereden in Eauze, alle voorraad eruit gesleurd en in de wagen gepropt. Eenmaal terug aan de gîte (rond 16u30) in vol nieuw zwem ornaat (toch voor Nathalie, die 2 nieuwe sets gevonden had) in ons zwembad gekropen. Saar en Maarten hebben leren in het zwembad springen in het diepe deel, eerst met ik-wil-wel-maar-durf-niet allures, tot later de methode “pas-op-ik-spring” werd geprobeerd. Gelukkig kon ik Maarten af en toe van onder de waterlijn vissen, hij ging met gemak kopje onder (maar had bandjes aan… geen erg, was onder scherp toezicht !!). Daarna gegeten, en beetje DVD’s bekeken, de afwas gedaan en met kinderen 4-op-een-rij gespeeld, gepuzzeld, meloen en appel gegeten… Tot het bedtijd was. Mama en papa nog beetje gekeuveld bij drankje en hapje… en een fijne dag in de Gers zat er weeral op… Het is merkwaardig hoe snel het vakantiegevoel hier is toegeslagen (dit tot onze beider grote vreugde).

Dinsdag 20 juli 2010, Auch en Laverdens

Om 8u opgestaan zoals gewoonlijk door de krakende stampvoeten van Saar en Maarten die de kamer binnensluipen en komen knuffelen. Eens uit de veren en vanonder de douche, eitjes met spek naar binnen gespeeld, afwas gedaan en in de auto gekropen richting Lavardens, een recent beschermde burcht waar eindelijk aan de renovatie is begonnen (gestart door vrijwilligers). Kasteel was groter dan verwacht, mooie vloeren, maar nog veel werk aan de winkel. De leegte en gebrek aan meubilair werden voor de kinderen volledig goedgemaakt door de aanwezigheid van een ridderharnas, dat was de hit van de dag. Dan richting terrasje gestapt, na plaspauze terug de wagen in naar Auch. In Auch was het ondertussen rustig boven de 30 graden, en we zochten een eetgelegenheid (Café De France, niet ver van gemeentehuis). De ober verbrak het wereldrecord qua bestelling opnemen en effectief op tafel zetten, na 17 seconden kregen we al 2 entrecotes en 2 kinder menu’s… En toch lekker… niet uit pakjes of diepvries… bizar. De halve kilo vlees en de koffie-aan-toe deden deugd. Auch bleek veel mooier en interessanter dan verwacht. De kathedraal ziet er van buiten een lelijk gedrocht uit, van binnen valt de hoogte op en de propere restauratie. Beetje verder gewandeld door middeleeuws smalle straatjes en per toeval op het Musée de Jacobins gebotst. Dat blijkt zowat het meest bizarre thema museum te zijn, naast Peruaanse artefacten (de 2de grootste collectie van Frankrijk, na Parijs) en Gallo-Romeinse stukken, waren op het eerste verdiep nog kledij en gebruiksvoorwerpen uit de 19de eeuw te vinden. De kinderen waren niet echt gemotiveerd door de sarcofagen, klavecimbels en Trajanus beelden, dus beenden we op betrekkelijke pas door het museum (met spijt achteraf). Het liep tegen half drie, dus maar snel richting wagen en zodat de kinderen een uurtje een uiltje konden knappen tijdens de terugreis. Eenmaal in de gite werd het het normale zwembad gebeuren, met als verrassing dat de kinderen nu zelf in het zwembad klauteren (langs de diepste zijde) en op zijn “hondjes slag” de 10m overbruggen richting trapje. Georges, de zoon van de uitbaters was van de partij, en leerde Maarten frisbeeën, een geslaagde eerste les. Daarna terug beetje kalmpjes aan gedaan, de vraag naar DVD laat vermoeden dat de kinderen snel richting bed zullen willen. Met een zonnig terras, een frisse rosé en goed gezelschap laten we dat niet aan ons hart komen.

Woensdag 21 juli 2010, Piet Huysentruyt in Pau

Vandaag zouden we vroeg opstaan. Pfft, niets van het is vakantie ! Om half negen dan maar uit bed gerold, snel onder de douche gesprongen en aan ’t ontbijt aangeschoven. Zijn slechte bedden, oude springveren-matras… hoort bij de charmes van de streek. Na ’t ontbijt kinderen in auto gemetseld, DVD ingeschoven en karren richting Pau. Da’s een eindje, een dik uur tot anderhalf uur D-wegen (dus: het betere bochten- en rotondes-werk). In Pau aangekomen, parking gezocht bij het circus van De Tour (alles stond daar netjes opgesteld), en via de lokale markt richting stadscentrum gewandeld. Er stond een meute volk te loeren wat er bij het hotel en de bus van het Quick Step-team te rapen viel, was raar zicht: Paar tientallen mensen die staan gapen naar werkende vakmensen (bezig met tubes te prepareren). Eenmaal in het oude stadsdeel boven aangekomen, richting kasteel gewandeld; en direct beslist om het te gaan bezoeken. Maar… het was een geleid bezoek. Vinden wij altijd vervelend, we doen de zaken liever zelfstandig. Soit, na de mooie uitleg in ’t lang en breed over de traphal, de ontvangstruimte en de eerste living besloot Maarten dat het voldoende was en wou hij naar het kleinste kamertje. Dat was blijkbaar geen enkel probleem, we kregen een privé-gids die ons door andere gangen leidde en snel was Maarten’s probleem geschiedenis (Saar speelde ondertussen mee in het complot om mama en papa uit het kasteel te jagen). Driewerf hoera voor mama en papa konden we terug eenvoudig aansluiten en kregen we verdere tekst en uitleg van de lieve schooljuffrouw-op-retour die ons bij het terugkeren voor de groep wees op het feit dat kinderen normaal enz. … Gelukkig stopte ze tijdig, papa kreeg het op zijn heupen van haar belerend gedoe. Henry Numero Vier was een fijne vent, met kinderen bij de vleet, geld zat en smaak voor interieurinrichting. Naar het schijnt was hij een goeie vader, want hij speelde helemaal zelf met zijn kinderen… iets wat hij naar verluidt makkelijk kon uitbesteden, maar dan toch liever zelf deed. Misschien had hij ook last van de crisis, en lette hij wat op de kleintjes…
Het kasteel staat mooi aangekleed en is netjes gerestaureerd, het geeft een mooi beeld over de kleuren die toentertijd in zwang waren (veel donkerbruin van het eikenhout, rood in de wandtapijten en zo meer… al bij al geen pastelkleur te bespeuren). Henry werd helaas op een dag in Parijs pardoes overmeesterd door een later te vierendelen-in-vijf-stukken sujet, de arme koning werd dan maar tot mummie gemaakt en begraven te Parijs, waar het altijd goed toeven is. Over de vierendeling was trouwens in pentekening aanwezig, inclusief Oud-Nederlandse tekst. Indrukwekkend te zien dat een stuk ‘papier’ het een paar honderd jaar uithoudt… ik sta er altijd van versteld hoe we er soms in slagen zaken te bewaren voor het nageslacht.
Na de lange uitleg mochten we eindelijk uit het kasteel, en bij het buiten lopen stuitten we op P. Huysentruyt, die per velo en met een lelijke trui (geel-groen én bollekes) een olijke karikatuur van zichzelf kwam neerzetten. Dit werd dan vakkundig op camera vastgelegd, en wordt een dezer dagen voorgeschoteld op de kijkbuis, ben benieuwd wat er te bikken viel.

Maarten en Saar kregen ook elk nog een stuk kindervertier: voor Maarten een ridder schild en -zwaard in authentieke mousse en voor Saar werd het een roze prinses kroon, zo een waar Barbie in het niets bij verglijdt.Ridder Maarten redt de Roze prinses Saar
Zelf waren we al snel op zoek naar een hapje Italiaans (de maigret de canard, entrecotes en andere lokale toestanden kwamen al jaren ons oren uit ;-), een pizzeria op de hoek (l’Etna) werd door een paar 100 mensen overrompeld, hetgeen de snelheid van de bediening niet ten goede kwam. Het spel barstte uit zijn voegen. Maar door beleefd vol te houden en paar keer aan te dringen kregen we dan eindelijk een spaghetti-bolo, een spaghetti-carbonara en 2 keer kindermenu voorgeschoteld.
Die carbonara was de lekkerste die ik (wij…) ooit heb gegeten, blijkbaar een specialiteit want we hebben nog een paar tientallen borden zien passeren… Nathalie heeft als ‘proevend’ letterlijk mijn bord uit gedweild met brood, bijna at ze ook gewoon het bord op.

We stonden na het eten voor de keuze: Verder Pau verkennen, of eens in de Pyreneeën gaan snollen, tonen aan de kinderen wat een echte berg was. Het werd de tweede keuze. De auto ingestapt en richting Saragossa gereden (hopelijk Jimmy Frey niet tegen het lijf lopen). Het was een grijze dag, de wolken hingen laag en na een uurtje waren we volop in de bergen. We wilden dan ook nog eens bovenop zo’n ding geraken (met de auto, want veel te lastig en koud en nat), daarom reden we richting Lescun. Het parcours daarheen was er eentje om duimen en vingers bij af te likken, de tweede versnelling en het stuur werden naarstig beproefd bergop. Haarspeldbochten waar je maar met 1 auto door kon ipv 2, zulke toestanden. Na wat waarschijnlijk de meest aandachtige rit van mijn leven was, kwamen we boven in het dorpje-op-de-berg. En er was mist. Dus geen meter zicht. Niets te zien. Foert, toch beetje rondgewandeld in de lekkerste frisse lucht sinds jaren. Dan alles weer omgekeerd gedaan, steil bergaf (2 keer tegenligger gekruist die op 4m breedte wou passeren…) en veel gedraai later, reden we weer richting Manciet (via Pau). Pau om 18u is zowat de Ring rond Brussel, dus werd het een kwartiertje aanschuiven. Nadien sjeesde alles weer naar behoren en rond 19u20 zaten we terug aan onze eigen tafel boterhammetjes te eten. Ridder Maarten en Prinses Saar besloten dan maar een toneel te spelen, om een of andere reden werd het “Lies en Tom trouwen”. Alles op film vastgelegd, om de plot nog eens te kunnen zoeken later. Het werd een komedie, die we afronden door hen bedwaarts te sturen, wat ze beiden apprecieerden na deze langste dag.

Donderdag 22 juli 2010, kunst in abdij van Flaran.

Vanmorgen weeral ferm laat opgestaan, joepie het wordt een gewoonte !! Dan rustig ontbijt genomen, gekeken naar het miserabele weer… geen +30°C, dat was een tegenvaller. Ook de regenbui van de nacht deed het landschap een beetje minder zomers en meer Belgisch lijken. Soit, aan ’t weer kan je niets veranderen, dus allen terug op stap. Met de auto. Want ’t is ver. En te koud. Op weg naar de abdij van Flaran veel gezongen met de baksels van Studio 100, Nathalie en ik kennen onze klassiekers ondertussen. Eenmaal de GPS ons netjes op de parking voor de abdij afzette, konden we erin. Er liep verbazend weinig volk, de abdij is een pareltje van de een-steen-boven-een-andere renovatie, maar nog interessanter, er was een tijdelijke tentoonstelling van iemand die zijn/haar kunstcollectie uit had geleend aan de abdij. De persoon in kwestie was geen arme boer Charel, aangezien er Rubens, Monet, Picasso, Rodin, Renoir, Toulouse-Lautrec en nog een paar van deze juweeltjes tussen zaten. Dus, de abdij netjes verkend, ook de kruidentuin en Compostella tentoonstelling en dan hup naar de kunstcollectie op het eerste verdiep. Daar mochten geen foto’s getrokken worden, maar daar wisten Saar en Maarten direct raad mee: er was een tekenhoek, en ze hebben in alle stilte de aanwezige collectie naarstig gekopieerd in kleurpotlood-op-A4-80 gram, in de gekende stijl “kleuters-in-actie”. De kunstwerken werden erg geapprecieerd, temeer dat de abdij er rond ook voor een apart kader zorgde: De slaapvertrekken werden gebruikt om de tentoonstelling in te organiseren, zeer mooi gevonden. Nadien nog eens langsgelopen in de keuken van de abdij, en daarna vernomen dat gans het domein in feite zwaar verloederd was tot in 1973 (met een brand in 1970, en een leegroof nadien)… teleurstellend dat er met het patrimonium soms zo laks wordt omgesprongen. Jaja, het excuus van de budgetten en tijd en focus enzomeer… Maar eenmaal uitgebrand of leeggeroofd is de restauratie nog zo duur en voer voor inspiratie van het moment. De honger begon te knagen, en dus naar Condom gereden, waar we een italiaan (yep, nu wou iedereen pasta à la carbonara voorgeschoteld krijgen na de jaloerse blikken van de dag voordien). Dus werd het… tagliatelle à la carbonara, een toetje en koffie en nog wat door de stad struinen op ons dooie gemak… beetje rondneuzen in immobiliën aanbod… prijzen zakken en gelet op aanbod kan daar nog een deel van de prijs af. Maar er is aanbod voor ieders budget: 1000 m bouwgrond à 40k euro, of afgewerkte toestanden die het miljoen euro vlot overstijgen. Geen droom zo gek of er is wel een aanbod voor… wie toch de centen heeft zou ze waarschijnlijk overal snel kwijt raken. Daarna nog een brood gescoord in de Leclerc en thuis gegeten, toneel gespeeld en kinderen in bed geduwd rond 20u15. Slapen was ander paar mouwen, er werd ferm getetterd en dat tot een stuk voorbij 21u30. Zelf ook nog aan ’t kijken of we zaterdag via La Rochelle naar huis kunnen (wel met de bedoeling daar nog een paar nachten te kunnen blijven plakken). Idee is om maandagavond in Wetteren te landen.

Vrijdag 23 juli 2010, naar de Spaanse grens.

Vandaag met wekker opgestaan, om toch maar op treffelijk uur in de wagen te geraken richting Bayonne. Da’s een 2 uren vlammen à la Française (versta: vloeken op ronde punten, en file waar je ze niet zou verwachten). De kinderen waren in opperbeste stemming vanmorgen, en waren super blij met de chocoladekoeken; Maarten speelde er vlot 2 naar binnen, kwestie van het ontbijt serieus te nemen. Daarna alles ingeladen en hop richting Bayonne. Een vlotte rit tot aan het eerste serieuze rond punt, waar het aanschuiven was als was het een Moskovische bakkerij in 1983, hartje winter. Na een rit van een dikke 2 uur de wagen ergens te Bayonne achtergelaten en de rest te voet gedaan in het oude centrum (la grande Bayonne & la petite Bayonne bezocht). Uiteindelijk een fijn restaurant gevonden, waar de frieten en steak-hachée weeral met stip op 1 stonden in de kinder hitlijst. Zelf een bord Bayonne ham en daarna een stoofpot van kalfsvlees met rijst gevraagd, Nathalie hield het op een bordje zeebeesten en daarna gamba’s met rijst. Tijdens de maaltijd kregen we welgemeende complimenten van 2 mensen naast ons, ze waren overdonderd over Saar en Maarten dat die zo flink waren. Dat deed deugd… hout vasthouden… Na de maaltijd en de rekening (deze keer door Saar laten vragen) beenden we richting klerenwinkel, verse short voor papa, en dan richting apotheek (plakkers voor op Saar d’r voet). Dan beetje rond gekeuveld, een Agence du Tourisme gevonden en Maarten eens ferm naar ’t kleinste kamertje laten gaan op kosten van de Franse Staat. Om de reden te verdoezelen heeft Nathalie dan ook maar een gratis boek van de regio gevraagd, en eentje van gans Frankrijk met meer tekst dan uitleg. Bayonne is veel te mooi om zo kort te bezoeken, het deed echt deugd daar eens langs te lopen. In het terugkeren naar de auto nog iemand een handje toegestoken, toen zijn motor zijn zwaartepunt te dichtbij het asfalt bracht. Het kan gebeuren, gelukkig zonder al teveel schade voor bestuurder en machine. Dan richting Biarritz gereden, maar onderweg besloten naar St Jean de Luz te rijden, schijnbaar iets rustiger. We wilden per se in de oceaan pootjebaden. De rit verliep langzaam, het was goed weer (dikke 28°C en veel zon) en blijkbaar waren er nog mensen van dat gedacht om eens in de oceaan te gaan pootjebaden. Ambetanterikken. Eenmaal aangeschoven van aan Bayonne tot in Saint-Jean-de-luz was het vechten voor een parkeerplaatsje blijkbaar… Niet meegedaan aan gevecht…: In het centrum waren 3 à 4 grote ondergrondse parkeergarages, waar je weliswaar moest betalen (iets van een euro per uur)… en daar was makkelijk plaats te vinden… Daarna zwembroeken rond Saar en Maarten gewrongen, en hop door de kris-kras van straatjes richting strand. Daar was het een drukke bedoening, iedereen genoot van het weer en de frisse branding. Ben met Maarten nat gespat met kleren en al, maar de zon bracht redding. Saar vond een mooie schelp, en vond de oceaan toch maar niets… veel te nat en te bruut geweld. Na een symbolische voet reiniging richting pannenkoeken spel gestapt, maar dat blijkt daar niet te vinden. Van de nood een deugd en de pannenkoek een wafel gemaakt, en dat smaakte even lekker. Dan nog eens een terrasje gedaan, kijken of de Leffe er ook lekker was (was maar zo-zo).
De drukte in de stad viel al bij al nog mee, het gaf een goed gevoel en toch niet stresserend. Eens alles uit gedronken was en er een hoop foto’s getrokken waren, stapten we het af richting auto. Ditmaal gooiden we ons op de A63 (mits betaling) en die bracht ons in dik 1u50 terug thuis. Ik zal toegeven dat ik de regels van de 110 km/u en 130 km/u ietwat door elkaar heb gehaald, om zo toch een eigen vrije interpretatie aan de snelheidsbeperking te geven. En dat viel geeneens op, ik werd voorbij gevlogen dat het een lieve lust was…

Vooraleer we bijna thuis waren en nog snel wat aardappelen en courgettes geplant hadden (*), gaf de Telefunken de geest: Een van de 2 schermen wou plots geen beeld meer tonen…. eigenwijze stomme hoop elektronica. Da’s dan weeral een reden om het garantiebewijs eens op te snorren. Sneu dat het toestel het nu begeeft, bizar. Dat wordt dan maar met z’n 2 naar 1 klein schermpje kijken voor Saar en Maarten tot we weer thuis raken.
Eenmaal in de gite aangekomen moest de energie nog eens uit de kinderen, die zetten het op een trampolinespringen dat het een lieve lust was.

De favoriete avondactiviteit van de kinderen in Manciet was trampolinespringen

Toen het kwart na negen was, begon het energiepeil drastisch te zakken, en de oogjes werden zwaar. Hup bed in voor de kinderen, ze beseffen plots dat het de laatste avond is in het Frankrijk-zijn-huisje. Morgen rijden we richting Saint-Emilion, het schijnt een van de mooiste wijndorpen te zijn. Best eens gaan kijken of ’t wel waar is! Of wie weet rijden we naar La Rochelle! En als het helemaal zou tegenzitten met de beschikbaarheid van overnachting, dan moeten we tot scha-en-schande terug richting Wetteren rijden… Pff… liever nog wat in Frankrijk blijven, is hier goed, leuk, lekker en mooi.

Vandaag vroeg uit de veren, ontbijt à la “wat-er-overblijft-eten-we-op”

Zaterdag 24 juli 2010, helaas terug naar huis.

Vandaag vroeg uit de veren, ontbijt à la “wat-er-overblijft-eten-we-op”. Dan de wagen geladen, de gite terug in zijn oorspronkelijke staat hersteld – bedden teruggezet, stonden tegen de kast, omdat Maarten anders uit bed tuimelt… Nadat alles was nagekeken, de laatste keer de deur achter ons dichtgetrokken, namen we afscheid van Nick en Karen en de leuke honden. Het was leuk in Manciet.
De terugtocht aangevangen rond 10u45 met een dikke 1030 km voor de boeg. Via Agen naar Montauban en vandaar richting Cahors – Brive – Orleans – Parijs – Huiswaarts. Onderweg gestopt rond 13u in een veel te druk tankstation om de kinderen een allerlaatste keer frietjes met steak-hachée te laten eten. Dan nog beetje doorgekard, nog eens gestopt om beentjes te strekken richting kleinste kamertje. Het avondeten werd vervangen door een dieet van Pim koekjes met M&M’s en chips, in een saus van frisdrank naar keuze. Parijs was heel leuk om te zien, via de boulevard périphérique gereden, een deel dwars door stad (via Porte d’italie zo naar boven). Was beetje druk daar, maar minder druk dan via de geijkte baan die door pijltjes wordt aangegeven. Wat ons onderweg opviel was dat de terugtocht vrij vlot was qua verkeer, de mensen die nog richting Zuiden reden, waren er op dit tijdstip aan voor de moeite. Veel files gezien, waar wij gelukkig geen last van hadden. Net na Lille nog eens gestopt om te tanken, het zou net duwen geweest zijn.. met 1 tank en het ietwat sneller tempo was de afstand net een zucht te ver om er op 1 volle tank te geraken. Onderweg nog eens naar de oma’s gebeld en dan richting frituur… toch wel… : Frikandellen en bouletten en ander lekkere vettigheid gaan halen. Om 23u werden de kinderen in bed gemikt, die sliepen zonder enig probleem terug een put in hun eigen vertrouwde bedje.

(*) neen, geen verdere tekst en uitleg op ’t internet.

Leave a Reply

Content not available.
Please allow cookies by clicking Accept on the banner