3 weken Italië aan het Gardameer en Toscane

Op naar Toscane, en lang leve het Gardameer

Eerst eens een situatieschets: Dit is onze eerste auto-reis sinds lange tijd met onze kinderen die ondertussen wat groter zijn dan het standaard maxi-cosi formaat. Het was lang geleden dat we nog met de auto reisden, maar dat valt achteraf gezien, zeer goed mee. Toscane kennen we vrij goed, het was de 5de keer op rij dat we erheen trokken, het Gardameer was nieuw voor ons gezin. Een paar tips:

  • Neem iets mee om te eten en te drinken in de auto: chocoladekoeken, water, spa, twixen, kauwgom, … voldoende van meenemen, binnen handbereik.
  • Hou ergens een paar kleine plastic tasjes bij als vuilnisemmer.
  • Zorg voor vertier: 14 CD’s van Urbanus bv, wat DVD’s om tv schermpjes te vullen.
  • Rust uit. Stop af en toe 10 minuten. Stap uit en doe een wandelingetje. Echt, doen!
  • Belangrijk: het is vakantie. En daar hoor je van te genieten. Dus, geen stress.

Vrijdag 29/07/2016

Gisterenavond om 20u gaan slapen, want wordt korte nacht! Vrijdagochtend om 2u opgestaan, de slaap uit ons gezicht geklopt en laatste toestanden in auto gegooid, … DVD opgezet en om 02u40 vertrokken richting Luxemburg. Het was donker, vuil weer en zeer koud in de Ardennen. Met zeer veel regen. Lastig stuk. Eenmaal in Luxemburg, wisselden we van chauffeur en mocht Nathalie slapen. In Frankrijk ergens wat diesel ingeslagen, en de beentjes eens gestrekt. Als ontbijt gingen de chocoladekoeken er goed in! Kwestie van allemaal lekker fris, en vol goede moed in de wagen te zitten.

Eenmaal voorbij Basel (rond 9u30) konden we goed doorrijden. Tot aan de Gotthardtunnel: daar moesten we op 1 rijvak, er was een wagen met pech. Dat zorgde voor 30 min aanschuiven, maar blijkbaar zou dat de enige file zijn die we tegenkwamen die dag. Na de Gotthardtunnel werd er eindelijk gegeten in Bellinzona, dat was rond 12u. Daar terug van chauffeur gewisseld, Nathalie wou ook in Zwitserland rondkarren…

Was nog dik anderhalf uur richting Brescia. De laatste 40 km toch nog eens gewisseld, het was een lange, zware nacht. Maar geen noemenswaardige file gehad – dit weekend is klassiek een zeer druk weekend. Daarom zijn we zo vroeg vertrokken.

Saar is supergelukkig dat we terug in Italië zijn, Brescia is een top stad

Zaterdag 30/07/2016

Joepie, Brescia is mega mooi! Zo mooi dat we zelfs niet moeten aandringen om het Mille Miglia museum te gaan bezoeken, iedereen is dolenthousiast (zeker papa).

Zeer veel mooie legendarische auto’s en heldenverhalen gezien, gelezen en bekeken. Mooie kleine auto’s, allemaal kunstwerkjes met veel verhalen achter… wagens uit 1920 (Bugatti type 27), tot Mercedes SL300 uit 1957…. je liep van de ene verbazing in de andere.

Of een Bugatti T/37A, allemaal te zien in Museo Migle Milia in Brescia

Een BMW 328 voor de liefhebbers

Na het museum, liepen we terug naar het stadscentrum, waar we een lekkere schotel of panini aten op het terras, midden in een verkeersvrije straat. We moeten nog een uurtje rijden richting ons huis, dus na het eten doen we een korte omweg, een langere wandeling richting auto. Brescia staat met stip genoteerd om terug te komen. En dan wordt er vertrokken richting Salo.

Aan het Gardameer was het tempo rustig rijden, (40 km per uur), maar we staan niet stil, we blijven rijden. Mits wat geduld arriveerden we ter plaatse 😉 We verblijven in Gargnano in het San Giorgio Resort, een zeer leuke omgeving, in een net opgeknapte pastorijwoning. Met een specifieke gebeurtenis in de zomer: op zondag is er mis in de kerk naast de woning. Je hoort er enthousiast gezang zoals in de jaren 50, nog zoals van toen bij ons de kerken nog vol zaten…

Omdat we niets mee hebben aan eten en andere toestanden, kopen we een fles Prosecco (…we zijn Wereldkampioen Aperitieven…) en gaan ‘s avonds te voet naar Al Bertansi eten  in de buurt (een aanrader). Al is het terugkeren in het donker toch wat gevaarlijk: auto’s zien ons niet zo goed in de donkere straatjes…maar gelukkig hebben we zo’n zaklamp-waar-je-mee-kan-telefoneren bij 😉

Zondag 31/07/2016

Boodschappen doen, dat is hier blijkbaar 750 keer rond de parking van een warenhuis moeten rijden om parkeerplaats te vinden. Want het regent. En als het hier regent, dan is dat blijkbaar vol overgave. Dus toch maar plaatsje zoeken om niet te lang in de natuurlijke douche te moeten staan. Daarna alles in ons huis gedumpt, een paar Skype calls gedaan en wat gezwommen. Het weer keert zijn kar, de zon wordt uitgehaald en die maakt zeer korte metten met dat geregen. Dus: zwemmen en spelen à volonté.

Om ‘s avonds de buurt wat te verkennen, gaan we eten in Gargnano: Een van de lekkerste Spaghetti al Vongolé gegeten ooit. Ook Saar en Maarten deden mee, en zij waren ook verkocht. Mama wou de luxe versie, en at een Spaghetti al Frutte di Mare. En dat was ook een aanrader.

Maandag 01/08/2016

Verona bezocht, met de ferry er naartoe gegaan. Op de klokkentoren gekropen, en de klok laten luiden om Maarten beetje te plagen, daar heeft hij om een of andere reden een soort schrik voor: in de nabijheid van een luidende klok staan. Raar. Gelukkig houdt hij er geen trauma aan over, was beetje aanstellerij.

Zeer lekker middagmaal gegeten: pizza met buffelmozzarella voor de kinderen, pasta al ragu, eend en truffel voor mama en papa. Verona is een zeer mooie stad, maar als je kan mijd de toeristen rond het Romeo & Julia gedoe: Het is bij het haar getrokken om naar een balkon te gapen en een beeld te bepotelen… wij snappen het niet. Soit, elk zijn meug. Kijk vooral naar de andere schatten in de stad, ze zijn echt de moeite waard (de Arena, Torre dei Lamberti…)

Ook voor Nathalie een nieuwe telefoon gekocht ‘s avonds. Zo’n gouden OnePlus 3, online gekocht in Italië en laten leveren in België. Ben benieuwd (kwam allemaal in orde, nvdr).

Dinsdag 02/08/2016

Thuis gebleven, gezwommen en veel spelletjes gespeeld. Papa en mama koken een italiaans middagmaal: Penne all’amatriciana op z’n vakantie-italiaans: Pot saus opendraaien en spek bij bakken 😉 Daarna duchtig verder gespeeld en gezwommen.

Later op de avond begon zoals verwacht de maag te knorren en zijn we Salo gaan verkennen. Mooi dorp. Zeer leuke locatie aan het water. Maar direct aan het water is het nogal wat place-m-as-tu-vu sfeer, daarom zijn we het avondeten ergens verder gaan zoeken. Dat was een aanrader van formaat: In Salo: ga naar Osteria Tirabusu. Je wordt hartelijk onthaald, en de keuken is een waar pareltje: Super eenvoudig maar zo lekker. Vis uit het meer op verschillende wijze als amuse gegeten. En daarna tonijnsteak.

Woensdag 03/08/2016

Vandaag gaan we zeilen op het Gardameer. Luca heeft ons een 33 voet zeilboot gereserveerd, met meer dan voldoende plaats. Om 13u stipt staan we op de parking met ons zeemansbenen en zwembroek. Het Gardameer is ideaal voor zeil-, water-, berg-, en alle andere sporten: de omgeving wind, zon, bergwanden: alles is er gewoon. Altijd beschikbaar. Papa mocht aan het roer, dat moest je 'm geen twee keer vragen Dus eenmaal uit de haven was het een drukte van jewelste: Surfers, een school optimistjes en een hoop andere zeilers die allen zuidwaarts trokken. De wind van 3-4 bft was perfect, de combinatie met de zon maakten de trip zeer de moeite waard. Voor de kinderen en mama was het de eerste keer op een zeilboot, het kleinste kind (papa) had al een paar zeemijlen in zijn veel te korte zeemansbeentjes.

Eenmaal voorbij Limone mocht het zeil gereefd, en gingen we voor anker om de grote Plons te doen. Saar en Maarten hadden toch eerst nood aan een groot (lomp) voorbeeld, dus papa sprong maar eerst in het meer. Omdat we echt in het midden van het meer zaten, was de temperatuur aan de zeer frisse kant. En de diepte werd geschat op een dikke 100m.

Saar en Maarten lieten het niet aan hun hart komen, al was het koude water eerder een domper op de feestvreugde: in zo’n warm weer verwacht je gewoon fris water. Maar dit was echt koud, verrassend.

Na al dat geplons werd op fok teruggekeerd, en om 17u30 (…terug door school optimistjes, kitesurfers en surfers moeten laveren …) zaten we terug op terras een ijsje te eten in een net gerenoveerde super moderne Gellateria die als sinds 1956 werd gerund door 2 super lieve gemotiveerde mensen. Een aanrader.

Na het ijsje terug huiswaarts gereden, waar we tortellini met salie (in botersaus) klaar maakten: vers gemaakte tortellini met spinazie en kaas, en net geplukte salie. Ging er in als zoete koek. Na het eten wordt er ‘s avonds nog aan nachtzwemmen gedaan, om het niet af te leren.

Donderdag 04/08/2016

We gaan op de Monte Baldo, liefst via de ferry. Maar omdat het te nipt is qua timing rijden we maar rond het meer. Dat scheelt ons 10 min, maar is het risico niet waard. In Malcecine gehoord dat we anderhalf uur moesten aanschuiven voor de kabellift. Daar hadden we echt geen zin in. Veel te mooi weer om in zo’n duffe rij te staan.

Dan maar een ijsje gekocht, paar broodjes ingeslagen als proviand en allen richting het zeer mooie bergmeer Lago di Tenno Na dik half uurtje karren aangekomen, zeer leuke bergrit (met de auto). Auto kan je makkelijk kwijt op de camping parking, net voor de hotels (100m verder).

Trappen af naar het meer, en dat is inderdaad een mooie lagune … vol dagtoeristen. Vol. Letterlijk. Maar dat bederft de pret niet, zelfs de koude van het bergmeer krijgt de glimlach niet van de kinderen hun gezicht. Papa heeft eens het meer rondom verkend, en was na een fikse wandeling terug. Omdat we geen zin hebben om te koken beslissen we om terug op restaurant te gaan. Met z’n vieren 1 steak van 1,2 kg (incl been, natuurlijk 😉 gegeten in Al Bertansi mmmm 🙂

Vrijdag 05/08/2016

Vandaag regent het oude wijven, honden, katten en pijpenstelen… allemaal tegelijk. We hebben het wilde plan om in Maranello naar het Ferrari museum te rijden, dik 2u karren. Maar de file rond het meer beslist er anders over: na 10 min. auto terug gestuurd richting ons huisje.

Dan maar een ganse dag gezelschapsspelletjes gespeeld en beetje niksen.
Leuk en ideaal als vakantie-activiteit: niets doen. ‘s Avonds terug naar Gargnano gekard en pasta gegeten aan het water. Never change a winning combination 🙂 Op het einde van de dag alles al in de auto geladen, kwestie van morgen tijdig te kunnen vertrekken.

Zaterdag 06/08/2016

We vertrekken vroeg (8u30) richting Montalbino, maar vooral omdat we ook Maranello willen bezoeken, het dorp waar Ferrari zijn fabriek en museum heeft. Na dik 2 uur rijden de ommuurde fabriek gezien, en massa’s rode, gele, zwarte Ferrari wagens gezien. Het museum is een echt paradijs voor de F1 liefhebber – alle modellen vanaf de late jaren 70 zijn er te bewonderen.
Wie op zoek is naar oude Ferrari wagens zoekt zijn heil best ergens anders: er zijn maar een beperkt aantal wagens te bewonderen, en die zijn dan nog redelijk recent (op de allereerst gebouwde auto niet te na gesproken). Na het bezoek een snelle hap gegeten in het bistro naast het museum, om zo lang mogelijk van de omgeving en de passerende wagens te kunnen genieten.

Uiteindelijk rond 13u30 vertrokken richting Montalbino, nog een goeie 160km karren. Gelukkig is de A1 niet zo veraf, en kunnen we goed doorrijden. Tot onze grote verrassing is er tussen Bologna en Firenze een rits nieuwe tunnels geopend, dat maakt de rijtijd een pak korter (al rij je quasi constant in een tunnel).

Firenze ligt nog waar we het vorig jaar achtergelaten hadden, dat was dus snel teruggevonden. Saar en Maarten zaten al met hun hoofd in het zwembad, maar we maakten nog een snelle stop in de mega coop (Lastra di Signa) om ineens alle boodschappen gedoe achter de rug te hebben. Om 17u zaten de kinderen in het zwembad in Montalbino, doet deugd om terug te zijn.

Zondag 07/08/2016

Zwemmen en op reis zijn…dat vat het zowat samen vandaag. Tot we net niet meer kunnen, houden we dat een ganse dag vol: niets doen. Het restaurant zit ‘s avonds overvol en we worden een beetje aan ons lot overgelaten: Ons eten wordt in delen opgediend, het deel voor mama en papa echter wordt gewoon vergeten (na 1 uur wachten toch gaan zeggen). We krijgen een excuus en 10 min. later een snel-snel klaargestoomd bord eten. Toch eens met Anna gebabbeld, waren we niet zo over te spreken.

Maandag 08/08/2016

Bagno Vignoni bezocht, een goeie 100 km zuidwaarts. En in het terugkeren gestopt in Montalcino, om een oude belofte aan de kinderen in te lossen: We gaan wijn halen uit hun geboortejaar, Brunello uit 2005 voor Saar en uit 2007 voor Maarten.

Daar krijgen ze dan op gepaste tijden een paar flessen van als ze oud genoeg zijn om te kunnen genieten van het cadeau.
Het leven is te kort om slechte wijn te drinken zegt onze huisarts, en wie zijn wij om de dokter tegen te spreken?

Dinsdag 09/08/2016

Dieren bezoekdag is een bekend ritueel, we slaan ook deze versie niet over. Er wordt door een hoop kinderen gevoederd en gestreeld, geknuffeld en gepakt: De dieren kennen de knepen van het vak en laten zich van hun meest fotogenieke kanten zien. We gaan in Tavernelle pizza eten en biefstuk op 3 wijzen.

Woensdag 10/08/2016

Firenze bezocht en eindelijk in het Pallazo Davanzati geraakt, een doel dat Nathalie al 5 jaar bezig hield. Dat is een echte aanrader, en voor de prijs van 2 euro hoef je het zeker niet te laten. We eten middagmaal in Firenze, zeer lekkere ravioli met ragout en voor de kinderen een traditionele Carbonara aan toe. Daarna lopen we nog eens rond om de expo van Jan Fabre te bekijken, 2 beelden aan het Palazzo Vecchio.

Jan Fabre liepen we eerder al tegen het lijf in Firenze –  in de Vasari Corridor  zijn we ‘m ook tegengekomen.

Super om te zien dat hij hier in Firenze ook zo wordt gewaardeerd, prima!

We lummelen nadien nog een beetje rond, en na een ijsje en pannenkoek met Nutella keren we terug Montalbino-waarts. In het terugkeren wordt er pizzadag gehouden: Kinderen mogen zelf aan de slag om hun eigen pizza te maken in de houtoven. Elke keer een feest.

Ondertussen houden we een allereerste kickertornooi, waarin het talent (…of gebrek eraan…) van iedereen mooi naar boven komt. Gelukkig is het kickeren gratis, 200 doelpunten willen we echt niet betalen 😉

Donderdag 11/08/2016

Ezel-toer dag: vandaag staan er 3 ezels ter beschikking, en mogen we die naar hartenlust borstelen, mennen en berijden. We sloffen een heel eind weg en weer, Elaine houdt het hoofd net op tijd ingetrokken of een olijfboom raakt ontworteld… ezels hebben een eigen willetje, en als ze plots onder een boom door willen, dan onderga je dat… De kinderen mogen nadien nog verder met de ezels aan de slag.

We blijven de rest van de dag op het domein en zwemmen wat en lummelen wat rond. De kinderen krijgen een ezel-rijbewijs categorie C (borstelen, mennen én berijden). Na een groepsmaaltijd met veel te veel bruschetta’s voor de Ieren (4 keer 4 voorgerechten) en een lekkere koffie aan toe wordt het tijd om sterren te gaan bekijken: De Perseiden zijn weer van de partij.

We halen er dekens en flessen wijn bij en vanuit de tuinzetels houden we onze blik noordoostwaarts gericht, turend naar sterren, kometen en satellieten. We zien zoals beloofd een hoop vallende sterren. Dat is iedere keer weer genieten.

Vrijdag 12/08/2016

Vandaag wordt vooral niet veel gedaan, eens bellen met het thuisfront en werk. En dat vat de voornaamste bezigheid samen van de  dag. Maar er wordt megaveel rummigekubbed / gerummikubbed / rummikub gespeeld en gezwommen op zo’n niveau dat de Olympische Spelen er niets bij lijken. Voor de rest gebeurt niet veel speciaals, en dat hoort zo op een zonnige dag rond een zwembad.

Er wordt ook wat gefietst, dat is sneller dan stappen volgens de kinderen. Papa en Maarten gaan ook nog wat dieren kijken, de minivarkens zijn een waar genot (mama met 4 koddige biggen) – er is zowaar een biggetje bij met een blond kapsel –  het doet aan een presidentskandidaat denken uit Amerika. Al heeft dit beest in Montalbino wél manieren op het eerste gezicht: het is zeer mensvriendelijk en knort met 2 woorden.

Zaterdag 13/08/2016

Cortona gaan bezoeken lijkt ons een goed plan, dus karren we vroeg richting Firenze om zo via de A1 zuidwaarts af te zakken richting Trasimeense meer. Eenmaal daar aangekomen na een drukke rit, blijkt half Europa ook net die afrit te willen nemen: er staat vanop de autostrade een file. We beslissen dat niet te doen, en 1 afrit verder te nemen.

Wat snel gegoogel leert dat Chiusi ook de moeite is om te gaan bezoeken. En dat scheelt 45min. minder in de auto zitten. Het dorpje is inderdaad de moeite: ligt hogerop, zeer rustig met parkjes waar je onder  een koffie kan krijgen voor 0,7 euro… een ware verademing en een oase van rust en genieten.

We slenteren wat rond en gaan in de Osteria Etrusce een Picci al ragu of Ravioli eten. Super lekker. Eerlijke verse keuken, mega genieten. Er kan na een koffie nog verder geslenterd worden richting plein, waar een fontein over Maarten’s hoofd wordt gegooid (haha, … maar daar kon Maarten weeral niet mee lachen). Hij is nochtans slachtoffer van de hitte, en het frisse water helpt zijn temperatuur te doen zakken. Na een kort watergevecht wordt er vrede gesloten en die vrede wordt gevierd met een camion ijs.

Daarna terug de wagen in, en de passagiers zetten het op een middagslaapje. Soit, de terugreis is een verademing in vergelijking met de heenreis – geen file, geen drukte…gewoon karren. ‘s Avonds de jaarlijkse bistecca al Fiorentina laten aanrukken. Dat is veel te veel vlees eten maar het is dan ook gewoon veel te lekker om het eens niet te doen. We nemen nog een koffie en sluiten een drukke dag af met terug waggelen naar ons huisje waar we allen als een blok in slaap vallen.

Zondag 14/08/2016

Bij meer dan 32 graden Celsius is zwemmen zowat het enige wat we willen doen vandaag. Dat en een beetje rondslenteren, dieren kijken, rummikub spelen, wat lummelen. ‘s Avonds gaan we naar Tavarnelle gaan eten (la Vecchia Piazza) en op aandringen van Saar eten we er eens de hamburger. Onze dochter heeft verstand van lekker eten! De hamburger is lekker, en bezorgt je geen fastfood gevoel. Om dat te vieren gaan we daarna nog een ijsje eten 😉

Maandag 15/08/2016

Het is vandaag ferragosto, dat is een zeer belangrijke feestdag in Italië. Dan is zowat alles gesloten en wordt er uitbundig gefeest. Wie zijn wij om zoiets in vraag te stellen. Dus een kalme dag, ontbijt met kicker festijn en dierenbezoek aan toe. Daarna zwemmen en eigen middagmaal. Gevolgd door zwemmen en het verjaardagsfeest van Rory. Saar en Maarten maken een tekening met Frank, hun favoriete varken, erop.

Om snoep op de tekening te krijgen, wordt de EHBO kist gepluimd en de micropor plakband gaat voortaan door het leven als “wreed gemakkelijk om mee te knutselen”. ‘s Avonds is er feest, en dat wordt niet gemist.

Dinsdag 16/08/2016

We proberen lang te slapen, maar om 9u is het zowat uit met de pret en gaan we ontbijten. Omdat we gisteren teveel gedanst hebben, worden de dieren eens door mama en papa overgeslagen, we laten de kinderen alleen de dierentoer bezoeken. Het is de eerste keer niet, ze weten wat ze kunnen verwachten.

Na nog een rondje kicker, gaan we richting Certaldo. Dat hebben we altijd al leuk dorp gevonden, en we kennen de weg ondertussen. Parkeren aan station in Certaldo lukt altijd, en is op 250m van de Funiculario, het kabelbaan treintje dat ons naar boven sleurt. Onderweg een mega mooie set kleurpotloden gezien, Saar stond te watertanden. Maar het winkeltje in kwestie was gesloten.

We krijgen bij het kopen van onze ticketten, eerst nog een lange vakkundige uitleg in het Frans over Certaldo Alto, en durven de enthousiaste meneer niet vertellen dat we het plaatsje al 5 keer alles bezocht hebben – de brave man doet zo zijn best dat we ‘m maar laten vertellen, we moeten toch wachten op het kabeltreintje.

Nadat we boven gesleurd raken door het kabeltreintje, herinneren noch Saar noch Maarten zich wat er daar allemaal te bezichtigen is: ze kunnen zich ook vorig jaar niet meer herinneren. Werk voor de foto’s van vorig bezoek dus, we moeten hun verstand dringend eens opfrissen. Dan maken we maar van de nood maar een deugd, en doen de volledige toer – mooi zicht op San Gimignano inclusief.

Aan de Pretorio burcht gekomen doet het zicht nog steeds geen belletje rinkelen. Vreemd. Dan gaan we maar eten, een lekker terrasje onder een stokoude boom wordt de uitgelezen plek voor ons luilekker middagmaal. Pizza voor iedereen, met buffelmozzarella of met frieten of met Mascarpone of een Calzone: we nemen gewoon de hele mikmak!
En dat is een fijn maal, we zijn weeral aangenaam verrast door de zeer lekkere kwaliteit pizza aan een prijs (7 euro) per vierkante meter… ongelofelijk en lekker.

Omdat we alles tot de laatste kruimel opgegeten hebben, kunnen we geen pap meer zeggen en tot ieders verbazing geven we forfait voor het jaarlijkse Certaldo ijsje. We lopen dan maar terug naar de wagen en gaan de splinternieuwe Coop in Certaldo een bezoekje brengen. Die supermarkt is een mega uit de kluiten gewassen spel, groot, nieuw en niet superdruk. Dus slaan we wijn en drank in en twixen en kauwgom en ijsjes, we letten op vakantie echt op een gezond maal en verantwoorde aankopen! De auto slingert ons met plezier terug naar Montalbino en daar aangekomen planten we ons naast het zwembad. Om zo weinig mogelijk nog te doen na zo’n drukke dag 😉

Woensdag 17/08/2016

Weeral het ontbijt afgesloten met een partij kickeren: mama begint ervaring te krijgen en houdt tot ieders verbazing (en nog het meest tot die van haarzelf) af en toe een bal tegen. Saar is de ster van de ochtend met +21 goals. Daarna gaan we aan het zwembad liggen, een check om te zien of we nog niets kunnen doen. De GoPro-kopie camera van Saar wordt dankzij een depannage van papa leeggemaakt, 30GB aan filmpjes vinden een nieuwe thuis (of worden digitaal gerecycleerd :). In de namiddag karren we richting Siena.

Dat wordt dankzij het ontbreken van vele toeristen een voltreffer: de winnaar van de Paleo wordt rondgestoeterd en wij mogen daar naar kijken – pas nadat we een jaarlijks ijsje op Il Campo hebben genuttigd natuurlijk. Dan nog een paar onbekende straatjes opgezocht, eens naar een oude bank (hoofdkantoor Monte dei Paschi di Siena) gaan kijken… veel rondgeslenterd en dan iets gaan eten op het marktplein.

Was weeral superlekker, en dat aan een aanvaardbare prijs… was de tweede keer dat we daar gingen eten. Na het eten nog wat rondgelopen, patisserie gekocht voor collega’s en wat panforte (gewoon omdat dat lekker is en slecht voor de tanden 😉 Na het inkopen terug gewandeld langs wat onbekende achterstraatjes om meer nieuwe pleintjes te ontdekken. Na een vlotte terugreis zijn we allemaal moe maar voldaan in ons bed gekropen.

Donderdag 18/08/2016

Na de rituele pot ochtendkicker zijn we vandaag naar Greve in Chianti gereden, omdat we nog een salami nodig hebben en wat flessen wijn ontbreken. Aangekomen parkeren we naast de muziekschool waar een tenor en mezzosopraan hun longen uit hun borst repeteren, heel Italië mag er wat hun betreft van meegenieten. Gelukkig kennen ze allebei echt hun vak, zeer mooi moment 🙂

We zakken af naar de wijnwinkel van Falorni, een zeer mooie en volledige “oenotheek” waar je mits een voorafbetaalde chipkaart zowat 60 wijnen kan gaan proeven. Dat wordt een heus karwei, mama en papa moeten noodgedwongen meerdere keren alles nakijken ;-).

Omdat de sfeer daar zo leuk is, en het ook kan, eten we daar over de middag een lekkere panini of croque. Zeer vers en met eigen vlees bereid: In Greve is er namelijk ook nog de slagerij van dezelfde familie Falorni, een attractie op zich met respect voor traditie worden daar de lokale specialiteiten aan de man gebracht in een mooi “oud-antiek/authentiek” kader 😉
Nadat de ontbrekende salami (beloofd is beloofd, Wouter!) is ingeslagen, halen we onze doos wijn op bij Falorni en keren terug huiswaarts.

We mikken erop om er tijdig te zijn, om ook nog wat te kunnen zwemmen, en dan aan te kunnen schuiven voor de pizza avond. De pizza’s worden deze avond wat met vertraging geserveerd, maar dankzij het kordate optreden van Elaine en Stephan wordt er toch nog voor 20u30 gegeten. De kinderen zijn uitgehongerd, de pizza verdwijnt met grote happen… Wij volgen en na wat gekeuvel bij wat wijn en koffie eindigt weeral een leuke dag.

Vrijdag 19/08/2016

Vandaag de laatste volledige dag, we gaan ervoor om in stijl te ontbijten en een ferme pot kicker te spelen. Daarna gaan we naar de versgeboren varkens kijken, er zijn 4 varkentjes bij! Joepie, jong leven. Helaas heeft 1 biggetje het niet gehaald, en de moeder probeert nog het beestje tot leven te dwingen. Zonder succes. Dat hoort helaas bij het leven, niet alles loopt zoals we het allemaal zouden willen. Na de doop van de varkens (Lambo, Ferarri en Maserati…. alsjeblief !) gaan we weeral volle bak helemaal niets anders doen dan zwemmen.

Papa gaat ondertussen de auto laten afspuiten en vol diesel gieten en brengt middageten mee. De verhoopte pizza wordt ingeruild voor lekker brood, salami en ham met een zee aan frisdrank, maar na de pizza van gisteren is dat geen enkel probleem.

Daarna wordt er hard verder niets gedaan, kwestie van een zekere continuïteit aan te houden en goede manieren niet te verleren 😉 Als we na een stevige zwem- en plonspartij bekomen zijn van de zon en de vakantiesfeer, gaan we daarna valiezen pakken: alles word in de wagen gestapeld. Nog een laatste douche en dan gaan eten in La Lombricaia.

We kiezen voor de pasta met tomaat en look en pappardelle al ragu cinghiale. De kinderen eten hamburger-friet, nu België terug in het vizier komt worden de frieten toch zeer aanlokkelijk.

Zaterdag 20/08/2016

We moeten naar huis, vanuit Toscane is dat 1288 km ver. En dat doen we niet graag. Dus staan we op een onchristelijk uur op (04.45) en krabbelen we de laatste tassen in de auto (de meeste zaken werden gisteren al ingeladen. We doen nog een laatste fotoshoot en dan karren we stilletjes het domein af om 05u14. Wegens donker en bochtig rijdt papa eerste deel, zodat er ferm kan geslapen worden.

Firenze is zeer snel bereikt, en de nieuwe tunnels naar Bologna doen ons de vooropgestelde tijd (van de GPS) gewoon halen. Super, geen file. Maar: het is nog vroeg op de ochtend, nog niet zoveel verkeer. Maar we zijn echt niet alleen. Wegenwerken aan Firenze zorgen even voor wat versmallingen, maar gevreesde files blijven uit. Fijn! Milaan wordt ook gewoon gehaald, aan de grens met Zwitserland is er 10 minuten traag rijden (we moeten door bochtige smalle controle). Ook dat zorgt voor weinig hinder.

Brunello's proeven met focus op jaren 2005 en 2007, er zijn ergere dingen in het leven

We gaan wijn halen uit hun geboortejaar, Brunello uit 2005 voor Saar en uit 2007 voor Maarten. Daar krijgen ze dan op gepaste tijden een paar flessen van als ze oud genoeg zijn…

Eens we aan de Gothard tunnel zijn, is het andere koek (het is dan al rond 10u20). In deze richting (naar Basel) zijn er voor de tunnel wegenwerken. En daar staat een rood licht om het ritsen te regelen. Wegens Zwitserse precisie staan we daar een goeie 40 minuten naar elkaars bumpers te kijken. Zeer raar. Maar eenmaal in de tunnel is het gewoon 16 942m karren aan 60 – 80km per uur. Ook dat valt al bij al mee.

Na de tunnel stoppen we aan een tankstation om van chauffeur te wisselen en wat extra koeken in te slaan. Daarna verder rijden, en na overleg met kinderen wordt aangenomen dat we in de auto eten. En films kijken. En slapen. En spelletjes spelen. En op tablet rammelen. En slapen… vooral: slapen. De kinderen zijn moe.

In Zwitserland is het weer niet van de meest zomerse soort; eenmaal Luzern gepasseerd begint het gewoon te regenen. Is met buien, maar regent quasi continu. Na de grensovergang (we rijden via Basel naar Mulhouse)…blijft het regenen. Mijn vrouw vindt het regenen maar niks. En ze heeft gelijk. Rond de middag beslissen we om gewoon in 1 keer naar huis te rijden: we annuleren ons gereserveerd hotel in Straatsburg (dankzij Booking.com kan dat gratis tot op de dag zelf!)

We rijden net voor Colmar een hoop Franse wegenwerken tegemoet. En die zorgen voor een halfuur vertraging. Er zijn een paar mensen die proberen het spel “afrit-oprit” te spelen om sneller in de file voorbij te raken… maar daar hebben de Fransen iets op gevonden, ontdekken wij achteraf. De oprit is met betonblokken hermetisch afgesloten, en terugkeren is niet mogelijk. Ai. Denk dat er in die wagens veel gevloekt werd. Nog snel wat diesel getankt, en dan weer verder gereden.

Eenmaal Straatsburg voorbij, wisselen we nog eens, en rijdt papa terug verder. het is dan nog een goeie 450 km karren. Maar: de regen is gestopt. Dat maakt het leuker. De zon komt terug van de partij, en tegen dat we in Luxemburg zijn, is het terug mooi zomers weer.

In België valt ons op dat de chauffeurs zeer agressief rijden, het lijkt wel of er een veldslag gewonnen moet worden: inhalen is millimeterwerk, het valt ons tegen dat we zo veel negatief gedrag zien. Niets om trots op te zijn. Iets rond 19u zijn we ter bestemming: Frituur 2000 in Wetteren. En dan is het feest!

Na veel teveel frieten en veel teveel vlees bollen we huiswaarts, laden de auto uit en ploffen in de zetel. Het is ook leuk om terug thuis te zijn, “terug thuis komen” maakt deel uit van de vakantie.  En tijdens de frieten hebben we beslist: volgende reis gaat naar Portugal.

Leave a Reply

Content not available.
Please allow cookies by clicking Accept on the banner