In Portugal de Alentejo verkennen

Zondag 13 augustus: Op naar Portugal, wij gaan de Alentejo streek verkennen.

Opgestaan om 6u, wat naar vakantie normen veeeeel te vroeg is, dan maar een kort ontbijt genomen, alles in de auto gekeild en op naar Zaventem. We gaan eens naar Portugal, na 6 opeenvolgende reizen Italië, wordt het tijd voor eens wat anders. Dat hadden we aan het Gardameer al eens besproken, we willen onze kinderen ook nog andere landen laten zien.

In Zaventem aangekomen rond 8u, de Lock park opgezocht, die is trouwens verbouwd; maar de vriendelijke service is er nog altijd aanwezig, super! Er was veel volk voor een zondag, maar niet getreurd, alles verliep snel en vlekkeloos. Blij dat ik een kruk mee had, de afstand was langer dan gedacht, en mijn been is nog niet je dat. Soit, op tanden bijten gaat ook.
Ontbijt genomen in luchthaven, koffie met bijhorende -koek, pokémon gespeeld, mama en Saar nog gaan shoppen, en daarna het vliegtuig op. De vlucht was er een zoals uit het boekje: snel, kalm, rustig en alles op tijd. Gewoon perfect.

In Lissabon aangekomen rond 11u40 (lokale tijd, scheelt uur met thuis) beetje moeten zoeken, was ver om bagage op te halen. Lang leve de kruk. Nadat we ons bekende blauwe tassen opgesnord hadden, gingen we naar Autoclick op zoek. Die vonden we niet, maar ze stonden wel zoals afgesproken en vermeld op de voucher aan de meeting point (wij moeten beter leren lezen …). We werden naar de auto gevoerd in een busje, en 20 minuten later kregen we een nagelnieuwe Renault Megane voorgeschoteld, een maagdelijk witte (met 4530 km op de teller).

Langs de Vasco da Gama brug de Taag overgestoken, we gaan naar de Alentejo – além Tejo is “voorbij de Taag” in het portugees.

De magen begonnen ondertussen ferm te rammelen, dus werd uitgekeken naar een restaurant. Helaas, niets bekends, zelfs geen McDonalds in de buurt. Dan maar op goed geluk aan tankstation met resto gestopt, het was er mega druk. We kregen 4 lauwe hamburgers met koude frieten, en helaas was alles even vettig. Het menu was echt weggegooid geld, maar honger is de beste saus … Al is dat ook triest, qua uitleg… neen – het eten was echt niet goed: koud en vettig.

Daarna verder gekard, beetje met gps gevochten (bestemming ingegeven op GPS coördinaten !!) en de Bluetooth aansluiting wou niet echt mee,  maar uiteindelijk  – zoals voorspeld en begeleid – waren we 6 minuten vroeger op bestemming dan voorzien. Binnen de snelheidsbeperkingen.

Pé no Monte ligt blijkaar echt verstopt:  ergens midden een saaie baan, net achter een verkeersbord ‘Let op voor herten’ vind je een keiweg, die moet je 600m off-road volgen en voila, daar is het dan (weg van alles).

We ontdekken ook dat onze maagdelijk witte Megane ondertussen twee krassen heeft aan de achterkant (bestuurderszijde) op de bumper, blijkbaar moet er een pipo tegen gereden hebben op de parking … waarvoor dank (apekop). Is een zorg, maar we hebben wat extra verzekeringen (online, apart … blijkt achteraf echt te werken).

Na de vriendelijke rondleiding zitten de kinderen op een wip in het zwembad, en mama en papa aan de bar. We moeten nog wat eten en drinken inslaan, dus halen we de kinderen uit het water en karren we 9 km naar de Intermarché, die is blijkbaar op zondag open. Gans Portugal loopt net op dat moment in die Intermarche, we kunnen er nog net bij, en slaan veel aperitief toestanden in. Daarna terug naar domein en er wordt verder gezwommen.

‘s Avonds schuiven we aan in het splinternieuw restaurant, en eten ons buikje rond aan pompoensoep, vleesbrood, rijst, groenten, dessert, koffie…alles met liefde lekker klaargemaakt. Na het avondeten bollen we nog wat uit in ons eigen huisje, met een lokaal drankje ronden we de dag af.

Aperitieven in Zambujeira do Mar op maandag

We staan net op tijd op om onze benen onder de ontbijttafel te kunnen gaan schuiven, alle cake, koffie, brood en beleg worden vakkundig geproefd en buikjes rond gesmuld.

Daarna begint een halve dag aan uiterst professioneel niets doen, gecombineerd met zwemmen, rummicub, foto’s nemen, boogschieten, hangmat lummelen, en nog meer niets doen. Het is warm in Portugal.

Later op de middag valt het op dat we geen middageten hebben genomen, dus gaan we in zeven haasten lang aperitieven in Zambujeira do Mar, een super mooi gezellig dorpje, makkelijk te vinden en goed gelegen. Al vindt de GPS (Google Maps) het nodig om op ons zenuwen te gaan werken omdat we op een parking gaan staan, en niet voor de deur van het restaurant willen parkeren (200m verder). Een korte wandeling zien we zeker zitten; we staan een half uur met open mond, ons te vergapen aan de schoonheid van de baai. We zien zelfs in de verte dolfijnen opduiken, dit tegen een late namiddag zon. Ongewoon mooi.

Omdat ik liever neerzit (wegens wat 2 platen in onderbeen, gans gedoe), gaan we terras-waarts ijs en wijn gaan proeven, zeer lekker en mega gezellig. Om 19u stipt gaat het restaurant Marisqueira Costa Alentejana open, dus wij staan stipt aan de deur en zijn als tweede binnen. Omdat we zoveel honger hebben.
Maar, dat blijkt een goede aanpak, want het restaurant stroomt binnen de 15 minuten gewoon vol. We gaan voor de “surf en turf” populaire menu, het aanbod van vlees en vis voor 2. De kinderen nemen samen kip met frieten. We krijgen een hele mooie schotel geserveerd, op een grote zwarte leisteen, het eten super vers, lekker klaargemaakt en voorzien van veel extra fruit. Alles wordt gewoon opgepeuzeld.
Nadien karren we terug naar ons huisje en zoeken we om half tien ons bed op.

Dinsdag 15 augustus
Vandaag is het feest in Portugal, en vooral in Pe no Monte, ze bestaan net 3 jaar. Dat wordt gevierd vanaf 16u met varken aan het spit, lokale muziek en bereidingen. Alles gratis, gewoon omdat het feest is. Super.
We houden ons dus de ganse dag druk bezig met zo weinig mogelijk te doen, al valt een rummikub niet te versmaden, zeker niet nu we de versie met grote stenen gevonden hebben in de spelletjes bibliotheek. Ook spelen we het beloofde spelletje Cluedo met de kinderen, maar in het Portugees iemand vermoorden of die moord oplossen is niet van de poes. Soit, we ontdekken de dader toch nog tijdig.
Daarna worden nog wat baantjes getrokken, boekjes gelezen, kruiswoordpuzzels opgelost, tot het zowat 16u is, en we op het feest worden uitgenodigd. Een lokale muziekgroep zorgt voor veel animo, en het aangeboden eten en drinken gaat er goed in. Rond 21u30 stopt de muziek, en daar de temperatuur ‘s avonds echt een duik neemt, ronden we de dag ook af in ons huisje.

Strandbezoek in Cavalhan

Strandbezoek aan Cavalhan, middag super burger gegeten.
Terug gaan eten in Zambujeira do Mar in een ander restaurant. Daar werd uitdrukkelijk gemeld dat het tot 45 minuten wachten kon zijn op de specialiteit van het huis, stoofpot van zeevruchten, kreeft en rijst (lijkt op paëlla, maar dan anders 😉
Die 45 minuten waren echt niet overdreven, dus keken we wat voetbal en doodden we de tijd met straffe verhalen. Tot uiteindelijk de pot op tafel werd gezet: een ganse casserole eten voor 4, maar dan enkel voor mama en Maarten. Saar kreeg een moot zalm waar een grizzly op kon overwinteren, en papa kreeg het lekkerste stuk varken vanop de grill.
Het eten was echt de moeite om op te wachten, geniaal lekker. We konden niet meer, en er was nog over. Daarom stelde de uitbater voor om ons de rest van de stoofpot mee naar huis te laten nemen. Dat vonden we super: we haten het om lekker eten weg te gooien. Super service, echt mega lekker.

Catamaranvaren in Lagos op donderdag

We moeten vandaag varen, jochei. Dat betekent op tijd uit bed en aan ontbijt en dan in de wagen richting Lagos. Daar moeten we rond 14u30 een catamaran op. Dus nemen we ontbijt en rijden direct na ontbijt naar Lagos, daar kunnen we dan middageten halen. Het is een uurtje karren, en dat valt op zijn dooie gemak goed mee. Uiteindelijk is parkeerplaats vinden een grotere uitdaging. De GPS stuurt ons correct en op aanwijzen van de reisaanbieder naar de haven, net voor de voetgangersbrug. Daar is inderdaad parkeerplaats, maar die is schaars. Beetje rondrijden, wat wachten en uiteindelijk vinden we een plaatsje. Netjes een ticket betaald, en dan naar de overkant van de haven. Daar vinden we een tof cafeetje, waar een hamburger met frieten en een ijsje er zeker in gaan. We merken ook dat achter de reeks gebouwen daar …. mega veel parkeerplaats is.

Soit, niet getreurd, we gaan de boot op. Die moet plots nog wat aan elkaar worden gelast, blijkbaar kleine breuk gehad aan een reling, en dat leidt tot 25 minuten wachten. Eenmaal ingescheept maakt de bemanning er een dolle (goedbedoeld 🙂 boel van, het is fijn en lachen. De kust wordt wat afgevaren, cirkeltjes gedraaid met een catamaran van 15m…niets is te gek, alles kan. Dan maar een cocktail gedronken, dat kan daar ook. We zijn met een dikke 75 mensen aan boord, en dan gaat de watertrampoline los: wie kan en wil mag van de boot via  de trampoline de oceaan in duiken. Dat is wat te uitdagend, dus wordt langs de achterkant van de boot het water opgezocht.
We mogen een klein uur zwemmen, en dan keert de boot terug. In de haven is het dolle boel als de brug niet open gaat (we moeten gewoon wachten), Pedro de skipper showt zijn stuurmanskunst door zijn catamaran rond zijn as te laten draaien in de vaargeul, een tour-de-force waar iedereen op land met open mond staat naar te gapen (tot groot jolijt van iedereen).
We leggen aan, en een fijne namiddag zit erop, tijd om terug naar Pé no Monte te karren.
‘s Avonds doen we ons tegoed aan het restje eten van de vorige dag: rijstschotel vol zeevruchten, om duimen en vingers bij af te likken.

Vrijdag 18 augustus
Vandaag staan rummikub en zwemmen op de agenda, gecombineerd met niet-te-veel-doen voor-de-rest-van-de-dag. We houden de actie voor in de namiddag: We gaan naar Vila Nova di Milefontes, een ijsje eten en in een restaurantje bij de zee ons benen onder tafel steken. Dus ‘s morgens wordt er niet zoveel uitgespookt, de bekende kalme halve dag rond het ontbijt, de pingpongtafel en de kicker met metalen ventjes (levensgevaarlijk).
Eenmaal we dat allemaal gehad hebben, duiken we de auto in, stoppen aan een supermarkt (de pistachenootjes zijn op, dikke ramp!) en kachelen een dertig km naar Vila Nova di Milefontes.
In het centrum een echte gelateria gevonden, die wordt vakkundig een hoop ijs ontfutseld in vele smaken. We lepelen erop los, en benen dan terug richting auto, om het strand op te gaan zoeken. Het is wat bergop, en dat vind papa niet zo leuk. Maar tanden zijn er om op te bijten. We nemen een hoop foto’s eenmaal boven, hier op het strand vindt iedereen het nodig om keien te stapelen. De reden kennen we niet, en komen we ook niet te weten, maar het is een mega zicht: een strand, de ondergaande zon, de branding en tientallen torentjes van ongeveer een meter gestapelde rivierkeien. Zeer mooi.
Het restaurant is een houten constructie, en heeft een barbecue. Dat is het zowat. Maar het aanbod vis en schaaldieren is vers, de bereiding super eenvoudig (gegrild of niets) en de bijbehorende gerechten doodeerlijk (een schijf tomaat, een blad sla en een ring ajuin). Maar neem daarbij de super vriendelijke bediening, de plaats waar je zit en de geur van het vuur….mmmm super lekker.

Zaterdag 19 augustus
Luilekkerdag vandaag? Normaal gezien moeten we vandaag verhuizen, we hebben de periode verlengd in dit verblijf, een stadswandeling zit er voor papa niet in, dus geen Lissabon dit jaar.
We staan redelijk op tijd op (9u10) en zitten vroeg aan ontbijt. Daarna gaan we Goncales vragen wanneer we uit ons huisje zouden moeten. Na wat geregel zegt hij dat dat niet hoeft, we mogen blijven waar we zitten. Joepie, niet in- en uitpakken vandaag. Dan maar iets anders gedaan, wat wasjes en zwemmen. Was voor papa lang geleden dat hij nog in zwembad had gezeten, en dat bleek wonderwel nog te lukken. Voor de rest van de dag wordt niet zoveel uitgestoken. We gaan wel een pizza eten, daar heeft Maarten mega veel zin in.
Il Padrino is pas open om 19u, dus gaan we eerst op de markt nog een glaasje drinken in café naast de kerk. Groot jolijt als de klok begint te slaan, Maarten vindt klokkengelui maar niks. Het is trouwens markant: op alle uurwerken op de kerktoren is het of twee of drie of… voor zeven, en toch luidt de klok 7 uur. Niemand die zich zoiets aantrekt, het is veel te mooi weer voor zo’n onnozelheid… wie ligt er nu wakker van de tijd?
Daarna gaan we eten, het is in Il Padrino rustig, maar dat zou niet lang duren… We krijgen de voorgerechten aangeboden, polvo, olijven, brood… en nemen de ganse hoop. Zeer lekker, gewoon om duimen en vingers af te likken. Mama bestelt nadien een ricatoni all’arabiata, Saar gaat voor een pizza bolognese, Maarten een margherita (…wat anders?) en papa probeert een pizza met paprika’s, uien en verse worst (we zijn de naam vergeten). De zaak loopt goed vol, en snel wordt ons eten geleverd, dat we zonet zien klaarmaken hebben. Het eten is genieten, super lekker. Als je in de buurt van Sao Teotonio ooit honger hebt, Il Padrino proberen.
We krijgen ons bord met moeite leeg, en besluiten dan maar terug naar ons huisje te keren, en wat vroeger in ons bed te kruipen (papa), of een spelletje te spelen (mama en kinderen).

Zondag 20 augustus
Vandaag is de zon volle bak van de partij. We gaan ons vervolmaken in zo weinig mogelijk doen, want dat is iets wat we zeer goed kunnen. Nog snel een paar boodschappen gehaald door papa en Saar, want we hebben geen middageten meer, en dan doen we rustig verder niets. Papa probeert de gsm van dochter te reanimeren, maar het verdict is hard: de batterij heeft de geest gegeven na 4 jaar trouwe dienst. Geen nood, bij Amazon.de kan een nieuwe besteld worden voor rond de 8 euro (…lang leve gsm’s waar je batterijen van kan verwisselen…).
In de namiddag nog wat gezwommen, beetje vakantie-gelummeld en wat geaperitiefd.

Maandag 21 augustus
Op naar Monsaraz, waar ons nieuwe verblijfplaats ligt en die heet Horta da Moura; dat is een paar uur karren. Letterlijk. Dus nemen we dik tegen ons zin afscheid van Pé no Monte en zijn super team, en dito omgeving. Na ons laatste lekker ontbijt, gooien we alles in de auto. Stof wordt van de wagen gesproeid (want je ziet van al dat zand geen lap door de ramen meer), we doen de afrekening en dan start de rit richting Evora en zo naar Monsaraz.

De rit duurt een paar uur, en die haspelen we gewoon af, geen gedoe, gewoon rustig cruisen. De baantjes in binnenland zijn soms mega-slecht onderhouden, soms kom je putten tegen waar je een auto in kwijt kan. Ergens langs de kant van de baan getankt ondanks een dovemansgesprek (Portugees tegen Engels ging niet, Frans niet, Duits niet… Dan maar gewoon Nederlands gesproken, da’s even goed). Met een volle tank dure Portugese diesel karren we uurtje verder. Om niet helemaal van de honger om te komen, gaan we dik tegen ons goesting dan maar onderweg ergens een McDo binnen. Lang verhaal kort: het zal echt nog lang duren eer we er weer een binnengaan. Brr.

Eenmaal in Monsaraz aangekomen op bestemming ons materiaal laten afhalen in elektrisch voertuig, en dat werd dan aan onze kamer netjes af gekieperd.  Super service.
De honger knaagde wat, dus gingen we op zoek naar echt eten. En dat vonden we in Monsaraz, in de oude stad bij Casa Modesta, waar we op terras zaten en gewoon naar de eclips konden kijken. Omdat de zon zo laag stond, ging het zelfs om foto’s te nemen. Super spektakel, je wordt er stil van. Na het eten nog wat dessert en koffie genomen, beetje lang op terras uitgerust. Dan maar de berg terug naar beneden gekacheld en in ons bed gekropen. De airco deed ‘s nachts niet echt zijn best, vandaar dat het toch wat puffen was in ons warme kamer. Maar mits wat verbaal geweld richting airco, besloot de laatste dan maar zijn manieren te gebruiken en zijn werk te doen naar behoren.

Dinsdag 22 augustus
Op terrein gebleven, wegens slechte nachtrust gewoon niet zoveel gedaan vandaag. Zwemmen, beetje aan de bar lummelen en mega genieten van het uitzicht. Dat is voor een vakantiedag soms meer dan voldoende.  We lassen af en toe toch een echte ‘vandaag-doen-we-echt-niks’-dag in. Kwestie van de spanning erin te houden.

Woensdag 23 augustus
Evora-waarts gereden, en daar in een Mercedes Ponton 220S cabrio uit 1958, de ganse stad bezocht. De rit was fenomenaal, omdat het zo heet was, en de stad beetje uitgebreid dachten we dat er veel zou ontbreken. Maar soms helpt het toeval een handje: we kwamen aan een kathedraal een man tegen die rondritten verkocht in oldtimers. Er was keuze uit een aantal wagens, maar de Mercedes stak er met kop en schouders uit, in 2 minuten was de deal beklonken.

Donderdag 24 augustus
Boottocht en strand gedaan

Vrijdag 25 augustus
Vandaag gaan we de witte marmer van Estremoz gaan bezoeken, een goed uur rijden. Is een ritje dat ons door het einde van de wereld leidt, zo afgelegen streken hebben we nog nooit gezien. Dat is een mooie kant van Portugal, we vergapen ons aan de weidse gezichten en de ongerepte natuur.
Estremoz is een stad met een bovendeel – er staat een ommuurde vesting apart in de huidige stad, dus dat gaan we eerst bezoeken. Omdat papa slecht te been is, rijden we door de smalste straatjes ooit, maar we komen netjes aan de stadspoort uit. 100m verder is de toren, daar is momenteel een hotel in ondergebracht, een typisch portugees verschijnsel: de Pousta, een historisch gebouw in handen van toeristische ondernemingen.Zo gaat het patrimonium ten minste niet verloren. We mogen tot bovenop de toren, maar dat is +124 treden, en vergt eerst wat moed indrinken, gelukkig is er straffe koffie voorhanden op het mega mooie binnenterras. En dan kruipen we de toren op, er zijn trappen in alle vormen (wentel- en gewone), tot we uiteindelijk op de terrassen en het dakterras van de toren uitkomen. De hoogtevrees van mama neemt plots de bovenhand van de rede, tot groot jolijt van de kinderen – die weigeren te geloven dat ze door een gat zullen vallen (redelijk, want dat gat is maar 10 cm breed).
Na veel te veel foto’s gaan we terug naar beneden, dat is blijkbaar het lastigste deel.
Maar, ook dat lukt, en we mogen gaan uitrusten in de bar binnen, mooi gemeubeld met zaken uit de passende tijd en in dito stijl. We trakteren onszelf op een ijsje, en worden naar Portugese normen een arm en been uitgevezen, 15 euro is teveel voor 4 keer 2 bolletjes ijs. Voor die prijs kun je in Rome op Piazza Navona gaan eten 😉
Daarna zoeken we de auto op, om het lagere stadsdeel te gaan bezoeken, en dat is een rit door nog smallere straatjes, waar we net niet beslissen om de autospiegels in te klappen, maar zo nauw wordt het.
Het lagere deel van de stad is een een sof, niets te zien, dus we rijden naar Vila Vicosa, een nog wittere stad dan Estremoz. Dat is niet gelogen, we gaan in het centrum een bar binnen, en slaan wat drank achterover, of een pannenkoek met ijs. Eenmaal de innerlijke mens is voldaan, en we een ATM gepluimd hebben, verbroederen papa en Maarten nog met een grijze roodstaart papegaai, het beest is zeer in zijn nopjes met onze aandacht, en wij ook. Wie voedt wie op in zo’n situatie ?
Daarna terug richting hotel, onze spullen halen voor het Astrofest (sterren kijken in nabij gelegen observatorium). Eerst gaan we nog iets eten aan het strand bij het meer. En dan is het donker, om 21u30 mogen we in het domein sterren gaan kijken. Het is een ware volkstoeloop, in het pikdonker. Papa en Maarten gaan de maan verkennen, nog nooit het maanoppervlak zo gedetailleerd mogen bestuderen, dat is een zicht om paf van de staan. We proberen de Portugese uitleg te volgen, maar dat lukt niet, we verstaan geen half woord. Dat betekent dat we dan maar bedwaarts keren, het is een mooi evenement geweest, en blijkbaar is het al zaterdag ondertussen – leve de vakantie als je de tijd kan vergeten…

Zaterdag 26 augustus
Vandaag wakker geworden door geluid van douche. Tenminste, dat dachten we. Het was wat regen. Bizar, was niet verwacht. Maar, het regent. Niets aan te doen, dan maar het programma aangepast, we gaan de dam gaan bezoeken die zorgt dat er veel water in het meer blijft staan en dat er elektriciteit is voor iedereen in de buurt.
Is een dik half uurtje karren richting de dam, dat valt reuze mee. De dam is indrukwekkend, we krijgen er honger van en besluiten naar Moura te rijden, de middag-honger knort. In Moura is over de middag geen hol te beleven, dus duiken we een terras op, en drinken “een koffie” (Sagres, nvdr ;-). Tripadvisor noch Google kunnen ons helpen een open restaurant, pizzeria of eender welke andere eetgelegenheid te vinden; grote teleurstelling.
Daarom keren we plan om en gaan terug naar hotel – de zon is ondertussen terug van de partij, en de kinderen willen wel een zwemmeke doen.
Mama knort van de honger, of was het enkel haar maag? Dus, in zeven haasten terug naar hotel, en bij de wegenwerken aan de rand van de stad loopt het al mis: een vrachtwagen kan echt niet over de halve brug en verspert de ganse weg. Gelukkig staan wij net achter de vrachtwagen en kunnen er nog door glippen. Na wat diesel gepompt te hebben, gaan we richting poolbar en slaan een hamburger of croque monsieur of vleesplank achterover (met plank en al ;-).
En daarna gaan we weer zwemmen. Omdat we de bar nog niet bezocht hebben, gaan we ‘s avonds ook nog een spaatje drinken en wat Die Hard with a Vengeance kijken in het Portugees, da’s gewoon met ondertitels (voor ons nog zo handig). Na de verplichte Yippee-ki-yay, dan maar in ons bedje gekropen. Het wordt een rustige dag morgen.

Zondag 27 augustus
Rustig dagje aan zwembad, nu we maar 1 dag meer hebben in Portugal. Daarom gaan we gewoon vroeg ontbijten, en gezellig niksen, zwemmen, aan de bar lummelen of snoeihard Uno dan wel Rummikub spelen tot het namiddag wordt.
In de late namiddag doen we afstand van zo’n inspanning, en beslissen het wat rustiger aan te doen en te gaan eten in Monsaraz. De Os Templarios stond al met stip genoteerd op de agenda van mama, en sinds de eerste dag raakten we er niet binnen, niet zomaar op goed geluk, noch via reservatie. In een laatste wanhoopspoging is papa dan maar eerst binnengelaten in het restaurant, en driewerf hoera, dankzij papa zijn flegmatieke charme en super onderhandeling kunst kregen we de laatste vrije tafel toegewezen. Het eten was gewoon uit de kunst, super lekkere stoofpotjes gegeten.

Als dessert gokten we erop los,  ons Portugees is nul, dus werd het gokken. En tot Saar’s grote verbazing sleurde papa de Jackpot-der-Desserts hoofdprijs uit de lijst: een chocolade moelleux. Dat heet in Portugal iets totaal anders, wordt in dat restaurant met ananas en ijs geserveerd… en omdat papa helemaal niets begreep van de omschrijving, deed de nieuwsgierigheid de rest: bestellen die hap.

Saar heeft haar onderhandelkunst geërfd van haar vader, die de vrede hielp bewaren door van dessert te switchen met zijn dochter (zij had een doodgewone creme brulee, ook lekker). Dat dessert maakte voor Saar de hele reis buitengewoon super.

Eenmaal afgerekend, stappen we traag naar de auto, en bollen het tegen ons goesting af richting ons kamer. Daar proppen we de valiezen al vol, morgen is het helaas amen en uit. Gedaan met de mooie reis, het besef dat we de Alentejo gezien hebben en naar huis moeten is beetje domper op de feestvreugde.

Maandag 28 augustus
We moeten naar huis. En dat doen we niet graag. We laten het niet aan ons hart komen, een uitgebreid ontbijt, de auto ingeladen, kamer netjes opgeruimd en we rekenen af. We rijden naar Lissabon, de auto moet om 17u bij de verhuurservice terug afgeleverd worden.
Onderweg tanken we de wagen vol, we wassen ‘m zoals we nog nooit een auto proper hebben gewassen en dan karren we Lissabon tegemoet. Over de Taag rijden is altijd spectaculair, zeker over de Ponte de 25 Abril een brug zo’n 70m boven de Taag, net de Golden Gate bridge.

Wegens belofte maakt schuld, rijden we de stad in, recht naar het Hard Rock Cafe, had papa beloofd aan zijn dochter. Die moet de tienermode kunnen volgen, dus moet er zo’n hoodie gekocht worden. Gelukkig is net aan het Hard Rock Café een ondergrondse parking, da’s super handig voor papa (die nog geen lange afstanden kan lopen). We eten een mega lekkere hamburger in het Café, trekken wat obligate foto’s voor Omi (Elvis was blijkbaar zijn broek vergeten in Lissabon), en gaan dan de stad verder nog wat verkennen. Al blijkt dat geen super idee: het gaat regenen. De regen drijft ons in een gepersonaliseerde sardienen winkel. Mega idee: je kan er blikjes sardienen kopen van je geboortejaar, en daarop staan de wereldgebeurtenissen. Super marketing, hoe maak je van ordinaire sardienen-in-blik een top ervaring. Wel, dat doe je zo.
De regen stopt niet, en we moeten echt gaan schuilen tegen de gevels, zo hard regent het. Zelfs in de supermarkt is het drummen, iedereen zoekt een schuilplaats.
Maar, onze tijd dringt: we moeten zo’n airbus/boeing ding halen om thuis te raken. Dus doen we een drafje door de regen richting parking; “kleddernat” krijgt een nieuwe betekenis… handdoeken in de bagage doen wonderen. Nog even los door Lissabon richting luchthaven; maar eerst de auto af gaan geven, super service – blij dat we goed verzekerd waren voor de kras van op de eerste dag 🙁
Shuttle service brengt ons naar de luchthaven, en voor we ’t beseffen staan we de bagage over te laden in Brussel bij onze goeie oude ruime auto… en gaan we huiswaarts.

Home sweet home, ja, maar…Portugal kruipt onder je vel, dat geven we iedereen maar mee (wordt vervolgd…). We komen nog terug naar de Alentejo.

Leave a Reply

Content not available.
Please allow cookies by clicking Accept on the banner