Nerano, amalfitaanse kust; Rome en Toscane… 3 weken zoet in Italië

Nerano (aan de Amalfitaanse kust), Rome en Toscane staan dit jaar (weeral) op het vakantiemenu.
En dat ging ongeveer zo:

Zaterdag 01 Aug 
Vandaag opgestaan om 04u45, de valiezen en kinderen enz. in de wagen geknald en linea recta naar Zaventem gekard. Niemand op de baan, nergens moeten aanschuiven, ook niet aan de self-check-in. Da’s dus vlot geregeld, op minder dan een uur waren we al aan ’t ontbijten in de luchthaven.
Een koffie en koffiekoek, Maarten wou spek met eieren… kwestie van op je benen te blijven staan. Stipt op tijd was de Airbus er, en we mochten aan boord. Tot groot jolijt van ondergetekende bleken de seats op rij 24 toch 3 keer dubbel geboekt, ik had een stoel (24D) die niet eens beschikbaar was, een medereiziger (Chinees, toffe vent) op doorreis door Europa had zelfs 24E (en die stoel bestond ook niet :). De purser was mega vriendelijk, en mits wat geschuif en gepruts mocht ik samen met de chinees en een Brugse Evelien op rij 8 gaan zitten, die stoelen waren blijkbaar niet verkocht geraakt …
De piloot vloog in 5de versnelling, met als gevolg dat we een kwartier te vroeg waren: Brussel – Rome op 1u40 minuten, dat is ferm doorgesjeesd durf ik zo zeggen 🙂
Eenmaal in Fiumicino geland, werd duidelijk dat het een tijdje wachten zou worden op de huurwagen. Het leek wel of de ganse wereld had afgesproken bij Hertz, Avis en consoorten, er waren letterlijk 20 wachtenden voor ons. Dat werd dus anderhalf uur aanschuiven, en jochei, we kregen een Fiat 500x, een quasi nieuwe met slechts 6000 km op de teller. Met een goed geladen wagen richting Nerano vertrokken, een rit van een dikke 300km.
Het bleek ondertussen al 34 graden warm, niet slecht voor een middagtemperatuur. De zonnebril bracht soelaas, en de airco draait volle toeren in de wagen. De kinderen kregen stilaan honger, en Autogrill voorzag ons ergens onderweg snel en lekker van tris de pasta. De rest van de kilometers autostrade konden we snel afhaspelen, en daarna doken we de kleine charmante berg baantjes op. Nog nooit zoveel gedeukte wagens gezien: echt iedere wagen was er gekrast, gedeukt, geblutst: parkeren doen de italianen daar gewoon tegen de betonnen bergrand of muur. De weg is er anders gewoon te smal om met 2 wagens en 6 scooters naast elkaar te kunnen rijden. In de haarspeldbochten kom je ook SITA autobussen tegen, die toeteren en rijden gewoon door. Stoppen is geen optie. Moe maar voldaan zaten we al om 16u aan het aperitief 🙂

Zondag 02 augustus
Rustige dag, bergaf en bergop naar Nerano dorp. Over de middag echt slecht gegeten, super slecht: langs 1 kant gegrilde en niet gekuiste gamba’s… ik kon er echt niet mee lachen. Gelukkig ijsje gekocht om de hoek, zo hadden we toch nog wat suikers binnen 🙂 Aperitief aan het strand, dichter bij de kustlijn is het moeilijk aperitieven.

Maandag 03 augustus
Pompei bezocht, dat alleen al is een volledige blog op zich waard, maar we zullen het korter houden. Het was 26 jaar geleden dat ik er was, en ondertussen is de site nog meer opgewaardeerd, en ongelofelijk uitgebreid: het lijkt alsof de oppervlakte ondertussen 3 keer groter is geworden. Het blijft een beklijvende ervaring. De stad lijkt nog steeds op 1-2-3 terug tot leven te kunnen komen, zeer raar gevoel.
Het was echt heet in Pompei, gelukkig was er aan de uitgang mogelijkheid om een terrasje te doen.
Maarten is gewoon dol op Lemon soda limonade. Pompei was warm, eind de 30 graden.
’s Avonds uitgebreide wijnavond gehouden op het domein met Harrid, een huisarts uit Londen en zijn zoon. Lekkere Aspirinio gedronken (champagne uit streek rond Napels). Smaakt beetje zurig, naar citroenbloesem, en dat stoort niet. Wat verwacht je anders in de citroenstreek bij uitstek? Wat ons omver blies tijdens het eten was de buffelmozarella. Guglielmo, de gastheer was er vol lof over, en eerlijk hij had met overschot gelijk. Het is niet te vergelijken met alle andere soorten mozarella, ik weet niet waar hij ‘m vandaan heeft gehaald, maar waaw. Super lekkere buffelmozarella. Proficiat Guglielmo, je biedt ongelofelijk kwalitatieve producten aan, het is echt genieten.

In Casale Villarena te Nerano hebben we super lekker gegeten, een apart aanbod in een specifieke setting

Dinsdag 04 augustus
Naar Sorrento geweest met de auto. Daar zijn we plots midden in een trouwfeest met Britten beland (“en stoemelings”… door paar straten verkeerd te lopen en hoek om te gaan stonden we er ineens midden in: papa had weer eens een oude auto gezien en was gewoon de auto aan het bewonderen toen we plots in de stoet familie en stroom kennissen mee werden gesleurd richting de baai van Sorrento. Daar hebben we dan maar een terrasje gedaan, en zijn we zo rustig uit de trouwstoet kunnen ontsnappen. In Sorrento de grootste cactussen ooit gezien: Maarten leek er een smurfje bij.  Zoek Maarten tussen de cactussen...

Daarna zijn we terug naar het domein gereden, en hielden we het op een zwemmen en verder niets doen.

Woensdag 05 augustus
Gevaren met Guglielmo en Brits koppel uit Coventry op de Middellandse Zee. Naar een nabij gelegen eilandje gevaren, waar het water hemelsblauw was door natuurlijke fenomenen, leuk om te zien. Voor Saar en Maarten werd dit een eerste keer in open zee zwemmen, om te beginnen bleven we niet zo veraf van een rotseilandje. Na wat gewenning viel de schrik voor het onbekende helemaal weg en werd er vanaf de boot vrolijk in het water gesprongen alsof ze het al jaren eerder deden.

We voeren ook richting Positano, een voorbeeld dorpje van de Amalfitaanse kust: huisjes op elkaar gepropt en tegen de rotsen geplakt. En de weinig resterende vrije plaats wordt vol toeristen gepropt.
Neen dank u. We gaan een hotel binnen (Buca di Bacco) waar we op de eerste verdieping op een overdekt terras kunnen plaatsnemen, daar zit zowaar geen kat. En de bediening is er super. Mega genoten van de vrijheid en rust, is heel wat anders dan het strand en de straatjes: volgepropt, en het zand is te heet om er op blote voeten over te kunnen lopen. Gelukkig brengt de zee verkoeling.

Donderdag 06 augustus
Capri bezocht, met boot en Marina Grande, Capri en Anacapri bezocht. Zeer drukke bedoening, Tuin van Augustus is in feite van Krupp. Zeer veel geslenterd, lekker gegeten in Anacapri. Naar boven met skilift, toch wel 13 minuten eer je boven bent en het mooiste zicht van uren in de omtrek kan bekijken. Lange terugtocht met de boot, alles wordt tot in detail uitgelegd. Uiteindelijk toch terug in Nerano geraakt, en daar met de Sita bus naar boven gereden. Bus zat overvol, was druk. Respect voor de buschauffeur: zenuwen van het beste staal, controle over zijn voertuig als geen ander: Die man reed echt op de centimeters…indrukwekkend. Ook al heb je een paar camera’s, doe het maar na… Eenmaal terug in Casale Villarena, werden we verwacht voor het avondfeest. Fijn, maar we wilden toch eerst een fles Aspirino in de tuin soldaat maken, we zijn nu eenmaal wereldkampioen aperitieven…

Vrijdag 07 augustus
Laatste dag Nerano. Dat is op een vroeg uur opstaan, een lange rit naar Rome en om daar toch nog het Colosseum en het Forum Romanum bezoeken. Drukke dag. En heet. Zelfs al reden we aan 100km op de autostrade, de thermometer van de auto wou niet onder de 42° zakken, nog nooit meegemaakt.

De trip naar Colosseum, Forum Romanum is in dezelfde snoeiharde hitte. In het Colosseum zijn kraantjes met drinkbaar water, maar ook daar is het aanschuiven. Buiten, op weg naar het Forum Romanum vroegen de kinderen om bevroren flessenwater, goed gezien van die straatventers,  een geniale verkoopstruc. Dus… verkocht.
’s Avonds gegeten aan de oevers van de Tiber bij de Ponte Palatino: Daar was blijkbaar een volksfeest, en als echte Romeinen feesten… when in Rome do as the Romans do. Dus gingen we een boot op die als tijdelijk restaurant dienst deed (zonder rondvaart, welteverstaan). Aan de kade lagen om de zoveel meter boten die elk een eigen specialiteit aanboden, je kon er als het ware gewoon op gaan “terrassen”. Zeer leuk en lekker, gewoon op de rivier eten in Rome, fijne ervaring.

Zaterdag 08 augustus
Vandaag staan het Vaticaans Museum, de Sixtijnse Kapel, de Sint Pietersbasiliek op de lijst, en bezoeken we in de late namiddag Rome nog verder, maar “zonder plan”. Meer dan 17km gestapt, en toch nog bovenop de koepel bovenaan SP basiliek geraakt (ook nog eens 320 treden).
De piëta van Michelangelo terug gezien, die staat ondertussen achter een glazen wand, zonde. Maar hemelsmooi. De Sixtijnse kapel hebben we 2 keer bezocht, het is niet leuk: de kapel is de toeristenmagneet, en het is een beetje zoals sardientjes in een blik: met z’n allen tegen elkaar aan. Niets leuk aan. Maar, omdat ik de School van Athene wou zien na 25 jaar, moesten we een lusje maken, en liepen we 2 keer door de Sixtijnse kapel. Het is de makkelijkste manier om langs daar snel op de koepel te raken, maar je moet er wat regeltjes voor buigen (geen commentaar 🙂
Na het uitgebreide bezoek van de koepel van Sint Pieters, hebben we op het dak van de basiliek een drankje gekocht, daar is een cafetaria, geniaal. Je staat gewoon bovenop het dak, net onder het tongewelf van de koepel, en daar kan je terug buiten op het dak gewoon een koffietje gaan halen in een cafetaria. Er waren niet veel toeristen met ons, eigenlijk is dat maar best.
Daarna nog wat in Rome rondgelopen, een beetje rondgekeken en dan snel verfrist in hotel. Het is weeral heet in Rome, temperaturen dik eind tegen de 37°. We hebben dan een bus genomen richting Piazza Navona, om een lekker duur ijsje te gaan eten. Het was een gepeperde rekening: +80 euro voor 4 ijsjes en drankjes. Dat is er ferm over. Da’s eens maar nooit meer.
Gelukkig hadden we mooi uitzicht, en konden de kinderen spelen met een mime-acteur. ’s Avonds begon het wat te druppelen in Rome, we snelden nog naar het Pantheon (toegang gratis, dus zat het propvol), dan op een drafje naar de Trevi fontein (die was nog “in restauro”).
Omdat het bleef miezeren, moesten we onze plannen beetje bijschaven: we zouden dan maar gaan eten in het hotel, wat we normaal gezien nooit doen: wij eten graag op restaurant bij de lokale bevolking. Maar eerlijk is eerlijk: we hebben zelden zo lekker gegeten. De kok van Kolbe hotel kent zijn/haar vak….: De pizza’s waren gewoon subliem (met Parma ham, mmmm), de saltimbocca alla romana heb ik zelden lekkerder gegeten als daar…

Zondag 09 augustus.
Ons laatste ontbijt in Rome gegeten, nogmaals genoten van heerlijk buffet in Kolbe hotel. Naar Nick en Tom gereden, vrienden gaan bezoeken. Daar lekker aperitief gekregen. Kinderen mochten direct zwembad in. Daarna met ganse bende naar Le Quencia restaurant (in Civitella d’agliano, nabij sportplein) gaan eten, super lekkere Pappardelle alla cinghiale gegeten. De begeleidende fles huiswijn, het leuke gezelschap en het mooie landschap deden het super weer alle eer aan. Helaas moesten we nog een dikke 200 km richting Montalbino afhaspelen, dus namen we ferm tegen ons goesting afscheid van Tom, Nick, Emma, Guus en Minne. Onderweg werd het nog spannend op de A1, in de omgeving van Arezzo, begon er zowaar een echt noodweer. We waaiden bijna achteruit, de ruitenwissers draaiden overuren, en aan een adembenemende snelheid van 10km per uur puften we verder. Gelukkig duurde het noodweer maar 5 minuten, en konden we aan echte Italiaanse snelheden terug verder kachelen. Om 17u40 zijn we aangekomen in Montalbino, de kinderen sprongen uit de auto en lieten ons staan…ze gingen direct op bezoek bij de vakantievriendjes. Wij namen de sleutel van onze gite, en gingen ons installeren. Doet deugd om terug op plaats die je kent aan te komen; voelt als ‘thuis’, zeer raar gevoel. Dan onder sterke kinder-politieke dwang de zwembroeken uit de wagen gehaald, en (weeral) weg waren de kinderen…. ’s Avonds nog maar eens pappardelle alla chinguialle gegeten voor mama en Saar, papa nam de tagliolini al tartufo. Wegens veel te veel kregen we de rest mee naar huis, een aangenaam voorstel: we haten het om lekker eten weg te gooien. De fles wijn werd soldaat gemaakt, en we kropen onder de lakens. De autorit kroop in mijn kleren, en het is vakantie voor iets: “rustig aan” is het motto 🙂

Maandag 10 augustus
Wegens slecht weer in de ochtend richting Firenze gereden, in de ipercoop boodschappen gaan doen. Moet ook gebeuren, en dat kan maar best als het miserabel weer is. Het regent in Toscane, en dat doet de natuur deugd. In de ipercoop gemerkt dat er een Decathlon is bijgekomen, en een elektronicazaak, en een nieuwe apotheek… fijn! Snel nog wat anti-muggen zalf, -stift en -spray gekocht om Saar uit de nood te helpen. De arme meid is de laatste dagen echt het speerpunt van alle Italiaanse muggen, die bekijken ons dochter als ultiem doelwit; ze staat letterlijk vol van de muggensteken. We worden in de namiddag vriendelijk verzocht om toch te zwemmen, onze kinderen willen niet van wijken weten. Zelfs bij regen wordt gezwommen (al is het dan maar 5 minuten, want het wordt te koud).

Dinsdag 11 augustus
Afgesproken om samen te gaan eten in Monteriggioni met Bart en Nathalie, zij zitten op 45 minuutjes van ons. En omdat mama al 3 keer de burcht bezocht, maar nog nooit de muren betrad, vertrekken we dus wat vroeger. We hebben in il Piccolo Castello gegeten, in de oude stad, zowat twee huizen voorbij het oude kerkje. De Filletto al Tartufo is er uit de kunst, zelden zo lekker biefstuk gegeten: boterzacht, net juist gebakken en de truffel erbij, die knalt. Mmmmm…

Woensdag 12 augustus
Het ochtendzwemmen is een hit: net na het ontbijt parkeren we ons in het zwembad voor een uurtje, en daarna komen de andere gasten. Dan zijn wij in feite uitgezwommen, en wordt het WK Rummicub verder gezet. We hebben vandaag ook afgesproken in Greve in Chianti, een wijnkelder en museum gaan bezoeken. Het museum zelf blijkt “in restauro” te zijn (giller van formaat), en we beslissen dan maar onze honger te stillen bij Falorni , de slager op het marktplein: daar bestel je blijkbaar een plank met allerlei soorten salami, ham, kaas, en dat kan je ter plaatse opeten. Lekker, leuk en zeer origineel. Falorni heeft ook een befaamde, grote wijnproeverij, goed verstopt in het midden van Greve in Chianti. We vinden het aanbod mega, en de manier van proeven is zeer origineel: je koopt een prepaid kaart, krijgt een glas, en je kiest aan de transparante automaten welke fles je wil proeven, of drinken. Afhankelijk van de gekozen fles en dosis, wordt je kaart gepluimd. Fijn systeem, zeer leuk: je kan op je eigen tempo en naar eigen believen in de kelder rondlopen, niemand bemoeit zich of loopt je te pushen in deze of gene richting. Na een uurtje zat ons jaarbudget drank er weeral door, en kregen we dan honger.
Bezoek zeker Falorni als je in Greve in Chianti bent. Je kan er in de ruime wijnkelder fantastische flessen proeven
We kiezen ervoor om naar een lokaal chateau te rijden om daar iets te gaan eten. Helaas blijken de mensen van het Castello di Gabbiano restaurant een bende ego’s met echo’s…. zeer teleurstellend. We waren 20 minuten voor openingstijd en er was geen kat te zien, buiten de mensen van het restaurant. Er was plaats zat, maar ik moest formeel vragen of we met 8 mochten eten. Dat werd me uitgelegd: je komt er niet in vooraleer je een plaats aanvraagt. Na mijn formele vraag, werd ferm tegen de goesting dan eens in het boek gekeken. We konden reserveren, en moesten over 20 minuten dan maar eens terugkeren. Op terras al een aperitief drinken: uitgesloten. We hebben ons kar gekeerd. Als we niet welkom zijn, dan hoeft het niet. Dàààg…
Omdat Castello di Gabbiano zo dik tegenviel, hadden we nood aan een B-plan. Ter plekke werd Strade in Chianti uitgekozen voor restaurants… GPS deed zijn werk, maar eenmaal ter plaatse bleken er niet zoveel restaurants te vinden (geen, na een speurtocht te voet rond het marktplein). Met een lachkramp dan maar plan C uitgewerkt: Impruneta is de dichtstbijzijnde stad, en daar vallen we het eerste-beste restaurant aan. En eureka: Net voor het stadscentrum zagen we in het voorbijrijden “il BattiBecco”, en dat leek op het eerste gezicht een leuk restaurant. Snel de wagen gekeerd, en gaan vragen of we mochten aanschuiven in de mooie tuin (met terracotta beelden). De gastheren vonden alles super, verwelkomden ons echt hartelijk met prosecco en maakten een ganse hoop menu voorstellen die niet op de kaart stonden. Zo at ik een zeer fijne tonijnsteak, en de kinderen bistecca alla fiorentina. Eat your heart out Castello di Gabbiano: jullie kunnen echt iets leren van il BattiBecco als het over gastvrijheid gaat.

Donderdag 13 augustus
Gans de dag op domein gebleven, en beetje boodschappen gehaald in Tavarnelle (zeer dichtbij). ’s Avonds was er pizza avond voor de kinderen, de ouders kregen nu ook een pizza. De ouders mochten hun eigen pizza bestellen, gewoon vragen wat je erop wil. Leuk.

Vrijdag 14 augustus
Laat opgestaan (allez, de andere helft van mijn trouwboekje toch ;-), en dan eens naar het ontbijt gewandeld. We lieten de kinderen beetje rondspelen, en gelukkig kon Stefan de Redder-in-nood zijn voor de twee in de boomhut opgesloten jongens: de deur klemde te hard om terug te kunnen keren. Na dit intermezzo beslist om naar Lari te gaan, op voorzet van Bart en Nathalie. Lari is kasteelstad, op een klein uurtje karren van Montalbino, dus dat valt reuze mee. Daar konden we zowaar helemaal alleen de stad bezoeken, na een feest was iedereen blijkbaar uitgeput. Wij lieten het niet aan ons hart komen, en namen tijdens de lunch het ganse terras in op de markt.

Zaterdag 15 augustus
Het is ferragosto, en Italië staat in rep en roer weten we uit ondervinding. Alles wordt in gereedheid gebracht voor een ganse avond feesten, mooie maaltijd en muziek. We doen zoals ieder jaar mee, en daarom houden we het overdag wat rustig.

Zondag 16 augustus
In Volterra is het middeleeuws feest, markt met aangepaste kledij, eten en activiteiten. Samen met Claudia en Stephan gaan we er heen. Wilde vogels, kraampjes, leuke activiteiten in middeleeuwse setting. Aan fantasie geen gebrek. Ook het drinken uit stenen bekers en de spitburger broodjes (… ongeveer…) maken het een fijne dag voor oud en jong.

Maandag 17 augustus
Er is 1 big geboren, dat is nieuws. Maar 1 biggetje is een beetje een uitzondering. Het lieve diertje krijgt van de kinderen alle aandacht, maar helaas van mama varken niet voldoende.  Het arme diertje zou het einde van de vakantie niet halen. Dat hoort er helaas ook bij op de boerderij, het is niet altijd peis en vree.

Dinsdag 18 augustus
Het is dierenverzorgdag (zoals altijd op dinsdag :), en daarna gaan we eens naar Siena. Worden we nooit beu.

Woensdag 19 augustus
Er was er een jarig (een tijd terug…) en papa kreeg voor zijn verjaardag een rondleiding in de Vasari Corridor! Ik liep er al jaren van te dromen om daar toch eens in te mogen rondlopen. Ook al is de gang op zich quasi volledig heropgebouwd na de verwoesting van WOII, ik wou de collectie schilderijen zien.

Een bezoek aan de Vasari Corridor is heel speciaal en moet je op voorhand reserveren

Het is een hoogtepunt waar ik woorden tekort voor heb: Rubens, Rembrandt, Dürer, noem het maar: alle zelfportretten hangen er. Ook onze eigenste Jan Fabre staat er met een beeld (z’n hoofd met hoorns erop). Prachtig.
Je mag zonder flits fotograferen, mits voldoende afstand te houden. Maar de tocht door de “geheime gang” maakt echt veel indruk. Vooral op mezelf en Nathalie. De kinderen zijn na het miljoenste schilderij wel al wat gewend (schande!) en zijn enkel onder de indruk van het beeldje van Braccio di Bartolo, de dwerg op de schildpad. (bij deze nog eens: een schande ;-(
Nadien lekker gegeten in Firenze, binnen gezeten wegens veel te heet. Foto’s van de Firenze gezien voor en tijdens WOII in het restaurant, zeer toevallig. Daaruit blijkt dat de Vasari corridor heel hard gerestaureerd is, er was heel veel kapot geschoten, schande.

In de latere namiddag doen we nog een heel klein beetje niets aan het zwembad, moet ook kunnen als het vakantie is.

Donderdag 20 augustus
Het is vakantie. Dat is dus ook: niets doen, zwemmen, rummikub spelen, ’s avonds pizza bakken voor en door de kinderen. Een dag zoals vakantie hoort te zijn: rustig en lekker.

Vrijdag 21 augustus
We zijn door Marco uitgenodigd op een op maat gemaakte activiteit. Snel nog wat planken in zijn pick-up gemonteerd en we mogen allen achterop met stokken (met haak aan) om… braambessen te gaan plukken. Het is een eindje bergaf en daarom wil hij ons voeren. Na een stekelige oogst in struiken van 3m hoog met mega veel doornen, slagen we erin om een zekere techniek te ontwikkelen. De papa’s worden in de doornen gejaagd, goed duwen en trekken tot dat er een tros besjes aan de haak blijft hangen en je die op handhoogte krijgt. Zo plukken de kinderen dan de bessen, laat de papa’s maar vol doornen hangen.

Een pot zelfgemaakte confituur, mooie cadeau. Bedankt Marco 🙂

Maar de oogst loont: Meer dan 3 kg bessen. Daar wordt confituur van gemaakt op grootmoeders wijze: met de roerzeef. De kinderen, de mama’s en de papa’s vinden het allemaal super: Een pot zelfgemaakte confituur, mooie cadeau. Bedankt Marco 🙂

Zelf confituur maken in Montalbino, een spontaan voorstel van Marco, een super idee
Zaterdag 22 augustus
We moeten terug huiswaarts. Dik tegen ons goesting. Dat is dit jaar via Firenze, we houden het eens wat dichterbij. Maar rond de middag wordt ons huis leeggemaakt, en moeten we gaan eten. Daarom hebben we in Castello Sonnino geboekt, na 5 jaar is het eigenlijk schandalig dat we daar nog niet eerder zijn binnengestapt. De rondleiding is voor ons 4 alleen, we zien alle hoeken en kanten van de zolders (waar de dessertwijn 9 jaar op vat ligt), en vanzelfsprekend de wijnkelder… Ook mega lekker gegeten, alle variaties op ‘tomaat’ geproefd.

Maar we moeten in de late namiddag helaas terug naar huis, dus nemen we een laatste hoop foto’s, eindelijk eens een paar foto’s waar we met z’n 4 op staan, en stappen uiteindelijk in de auto richting luchthaven.

In Castello Sonnino te Montespertoli heel genoten van de wijn toer
Dat is niet zo ver, de huurwagen moeten we achterlaten aan een parking ongeveer 5 min. van Firenze-Peretola. Dus worden voor het gemak de valiezen, mama en kinderen eerst netjes gedropped aan de luchthaven, en gaat papa op zijn eentje de proper gewassen en gestofzuigde wagen terugbrengen. Hoop en al 10 min. later, is hij met shuttle bus terug aan de luchthaven. En dan is er geen ontsnappen meer aan: we vliegen helaas weeral huiswaarts. Al is dat stiekem met de glimlach, “thuis” is een zoet idee na drie mooie weken.
Naar huis vanuit Firenze met de Avro RJ100 van SN Brussels Airlines

Leave a Reply

Content not available.
Please allow cookies by clicking Accept on the banner