Een veel te korte week Montcabrier in Domaine de la Dolce

Zaterdag 14 juni, op naar Montcabrier

We zijn er eindelijk eens een weekje tussenuit geweest, dat was hard nodig. Met de kinderen op reis in de wagen wilden we echt proberen. De Lot leek ons wat, dus werd de auto volgepropt, kinderen uit bed gehaald en midden in de nacht richting Montcabrier in Frankrijk gereden.

En dat zou de laatste keer niet zijn dat we een dikke 900 km afhaspelen
De rit erheen was ferm de moeite, om 01u02 (echt waar) vertrokken, en om 10u stonden we in Puy-l’Evêque, zoekend naar een kop koffie, en iets om te eten voor onze 2 uitgehongerde leeuwen.

Uiteindelijk toch een paar borden kaas & hesp met Frans brood losgepeuterd in een hotel. Gelukkig had de hotelbaas ook kinderen, en pas nadat ik ‘m verteld had dat we geen Nederlanders waren (… die hadden de avond voordien Frankrijk eruit gewipt in het voetbal…) kon er bij de bediening toch nog een glimlach van af.

We zijn daarna in Montcabrier langs geweest aan onze gite (Domaine de la Dolce), al waren we er iets te vroeg, rond 12.00u. We konden erin om 12u30, we waren snel geïnstalleerd en daarna werd een supermarkt gezocht – en gevonden – een Leclerc. Mooi weer gehad overdag, warm maar niet heet. Tegen de avond werd het wat kil. Omgeving Montcabrier wat verkend, daarna beetje gespeeld in de speelkamer met Saar en Maarten. Was niet te koud noch te warm. Buren (NL en Brits stel) zijn sympathiek en laten ons met rust, iets wat we allemaal op prijs stellen. Sfeer is goed, kinderen komen goed overeen. De speeltuin met zandbak, glijbaan en schommel worden direct in gebruik genomen. Ook de aparte speelruimte is een hit bij de kinderen.

Zondag 15 juni

Nog voor 08u00 opgestaan, Cazals bezocht waar het dorpsfeest en markt was. Aperitief gedronken op marktplein. Saar en Maarten laten kennismaken met Oranginaaaaaaaa, een geslaagde test, zo zal later blijken. Rechtover markt gaan eten bij restaurant waar het feestmenu was. Na wat palaveren mochten we aan de achterdeur gaan zitten en braaf zijn. Lekker gegeten, voor kleinsten was er frietjes met omelet… het een al exotischer klaargemaakt dan het ander. De frieten waren in olijfolie gebakken, de omelet was wel uit de kunst.
Gelukkig hadden mama en papa lekker eten in hun bord en was het soepje vooraf heel lekker. Na de middag was het regenachtig en hebben we de speelkamer onveilig gemaakt met een ouderwetse tol, een keukentje, ballen, spelletjes enz. ‘s Avonds pintje gedronken op terras…. snel naar binnen gevlucht… was niet zo bijster warm. Het weer in Montcabrier (en in feite de ganse Lot) viel zowat in de middelmaat, dat mocht wat ons betreft soms beetje warmer. Maar, we hebben er niets aan te vertellen, de natuur doet gewoon zijn eigen ding.

Maandag 16 juni

Wakker gemaakt door onze 2 kadetten die ook nog eens het bed onveilig maakten. Even snel buiten gekeken, de regen viel met bakken uit de lucht. En dit zou tot de middag duren. Onze plannen dan maar wat aangepast, ‘s morgens boodschappen gedaan en ‘s middags de kinderen hun lievelingsmaaltijd voorgeschoteld… spaghetti mmm…. Tegen de avond toch nog kunnen buiten zitten en even van het zonnetje genoten. Ganse dag gespeeld in speelkamer met allerhande toestanden…

Dinsdag 17 juni

Terug voor 08u00 opgestaan, twee terroristen uit bed gehaald en in ons bed gebracht. Chocolade koeken gegeten met koffie en cornflakes. Wasmachine nodig gehad om de chocoladevlekken uit Saar’s pyjama te halen. Wegens klein beetje regen ‘s morgens in de gîte gebleven. Pizza gegeten, wat zeer lekker en leuk was om met de handjes te eten. Na middageten en middagdutje naar Monpazier geweest, heel leuk dorp met mooie markt met overdekte omgang. IJsje gegeten, pintje gedronken en van plein gelopen wegens een heel kort buitje. Dan nog eens door Monpazier gewandeld, en richting Villefrance en Perigord gereden. Dat was eerder saai, even doorgereden met de wagen. Maarten begint meer en meer nieuwe woordjes te spreken: Oma, opa, stout, bloem, Saartje, is-gedaan, ‘s Avonds met de kindjes op terras steentjes gespeeld en in bad geweest. Dan nog buiten glaasje gedronken, naar stomme serie op satelliet-tv zitten kijken, met plaatsvervangende schaamte naar stel Britten gekeken die zichzelf het einde vinden.

Woensdag 18 juni

Bakker was er terug deze ochtend, dus chocoladekoeken ! En boterhammen, en koffie en chocomelk en petit-gervaiskes… Maarten begint terug beter te worden, zijn gepiep stopt, is nog enkel een zware hoest. Vandaag naar Domme geweest, een fantastisch leuk hooggelegen dorpje. Wat rondgelummeld en op restaurant geweest, zeer lekker gegeten in Le Poivré (?). Saar en Maarten (vooral) de show en vele harten gestolen van groep gepensioneerden. Nadien toer gedaan van Domme, steil bergop en af en toe bergaf. Op 2 Amerikanen gebotst die van Saar en Maarten foto’s hebben getrokken, ze zouden de foto’s e-mailen…. wie weet? Waren vriendelijke mensen, heel leuk. Daarna naar Castelnaud geweest, groot kasteel bezocht, was mooi ding. Terrasje gedaan, colaatje gedronken, Oranginaaaa was weeral van de partij… Daarna huiswaarts gereden, via supermarkt. Daar werd lekker fruitsap gekocht, want Fruité is niet te drinken… bàh. Terug gekomen, was ingestoken, gespeeld in bos, Maarten heeft tuimelaar gezet met bloedneus als resultaat. Saar en Maarten nog wat samen laten spelen met Roman en Eleonore met de keitjes. Maarten was in goede doen, liep continu met baguette en pollepel rond. Naar opa gebeld, Saar op smikkel gevallen door interessant ballet op te voeren op onstabiele beentjes… tranen concert als resultaat. Bedtijd voor kindjes om 20.05, ook al is het vakantie, slaap is nodig voor kleine ukken. Wij genoten nog van ons terras, chips en biertje, beetje met Greg gebabbeld over hoe en wat hij in Montcabrier is terechtgekomen. Blijkbaar is de gîte een ex-hotel uit de jaren 70. Die was al 2 keer verbouwd, laatste keer in 2005, door hen. Zijn ex-advocaten uit Londen, zijn naar Montcabrier verhuisd om aan stress en alle andere zever te ontsnappen. Vandaag begonnen aan reisverslag, om de details beter te kunnen bewaren voor later. Is gewoonte dat ik leerde uit scouts tijd: kampdagboek bijhouden. Omdat ons geheugen ons gewoon in de steek laat, schrijven we het op een blaadje papier om later nog eens te lezen hoe het echt ineen zat.

Donderdag 19 juni

Opgestaan om tien voor acht, met Saar en Maarten in verse broek aan ontbijt begonnen. Eitjes à la Belge gemaakt, met veel tierlantijntjes. Greg zijn R4 weigerde dienst, dus geen chocoladekoeken, gelukkig, want we hadden allemaal genoeg gegeten. Dan alles opgeruimd, iedereen gewassen en gepoetst de auto in naar Beynac via bochtige baantjes in ‘t kwadraat. Was een helse rit, veruit de gevaarlijkste van allemaal. Pepé met zijn R5 over de te smalle brug, de boswegeltjes, … was niet zo leuk. In Beynac de plaatsen gezien waar we foto’s genomen hebben indertijd met de moto (lang geleden…). Kasteel was veel te bergop, kar gekeerd en naar Sarlat-le-Canéda gereden (10 km verder). Wat rond gelopen, …. plaatsen gezien waar we al foto’s genomen hebben… van indertijd .. met .. de moto… soit, dan maar iets gezocht om te eten (Hotel de la Mairie). Was snel, lekker en leuk. Ham & meloen, steak & frietjes, ham & frietjes en andouillete met frietjes. Er werd getekend op onderleggers, gesmikkeld en gesmuld… Maarten show gestolen met oudere mensen. Saar flink veel chocolade-ijs gegeten. Op terugweg pop gekocht voor Saar.

Daarna naar Chateau des Milandes gereden, woonst van Josephine Baker. Was leuk, heet, niet teveel volk. Vogelshow was zowat de aperitief, Saar zat in mijn nek, was bijna haar zonnehoed kwijt aan een valk. Afgetrapt op show, kasteel op onzen alleenen bezocht. (Saar voelde zich direct thuis in Milandes, en ze liep er rond als was het haar eigen kasteel) Saar voelde zich direct thuis in Chateau des Milandes
Was indrukwekkend, een rare ervaring. Iemand die quasi herkenbaar was die op deze plaats gewoond had, een 15de (?) eeuws kasteel. Al bij al een straffe madam, die enorm veel respect verdient… Toch bizar dat Frankrijk een van haar recente inwoonsters die toch veel gedaan hebben zo is vergeten.. Kasteel is privé eigendom, dank aan de eigenaren om het open te stellen voor toeristen zoals wij. Dan teruggekeerd, via D710, een veel kortere, rechte en veiliger baan dan de Tomtom route.
Saar en Maarten hebben uitgebreid koffieklets gespeeld achteraan in de auto. Oma gebeld, was geen bereik zoals moest.. Naar VilleFrance du Perigord gereden, geld en brood gehaald… thuis gekomen, gespeeld.. Saar wou zwemmen (veel te koud)… Maarten geschommeld, geaerosold en ‘oma’ gezegd aan oma’s in kwestie. Gegeten, gespeeld met Roman, Eleonore… Maarten in bed gestopt na een uiterst lachwekkende les ‘drinken, genieten, boeren’ … Ventje was doodop van ‘t lachen. Saar vond het een mooi kasteel, zoals ze vertelde aan oma “Baudine”. Ze was blij dat ze ook in haar bedje mocht met haar kersverse pop. Was een mooie, warme (27 graden) dag, niet teveel wind, felle zon. Fles wijn soldaat gemaakt met Nathalie, beetje over Saar, Maarten en de toekomst gesproken. Wie weet wat die zal brengen. We plannen verhuis (?), ander werk (of thuisblijven voor Maarten)… soit, allemaal zaken die snel veel meer duidelijkheid zullen brengen als we zaterdagmiddag thuis zijn en .. dan .. zien .. we … wel.

Vrijdag 20 juni, laatste dag Montcabrier

Opgestaan om 8u, kindjes spek en ei voorgeschoteld. Maarten weigerde categoriek weeral ei te eten, maar speelde met plezier alle andere zaken naar binnen. Nog voor de middag het Kasteel van Bonaguil bezocht, beneden gratis geparkeerd. Niet doen… hebben we geleerd… Helse steile trappentocht tot aan het kasteel, met 2 buggies en een ploert van een zon in de nek. Uiteindelijk boven aangekomen, zagen we dat er net naast het kasteel een mooie, ruime … parking was! Met onze lieve Hollandse buren die er al waren… Snel bergaf gelopen, de wagen gehaald. Het kasteel is zeer indrukwekkend, nog in volle restauratie, maar een zeer mooi voorbeeld van menselijk vernuft en inventiviteit. Zou het graag eens zien als de restauratie klaar is. Na het bezoek naar Fumel iets gaan eten, bleek niet zo’n fantastisch idee (pizzeria dicht, geen andere restaurants te bespeuren)… Dan maar bij Leclerc gaan eten. Frietjes met hamburgers kennen ze niet in Frankrijk, wel een steak-hachée… wat dus knal hetzelfde is… maar dat weten die Fransen niet 🙂
Maarten en Saar hebben alles netjes naar binnen geschoffeld, mama en papa nog snel geprofiteerd van lagere dieselprijs bij Leclerc en dan maar naar huis gereden. Maarten nog een hazenslaapje gedaan, Saar nog wat gespeeld buiten en op bed. Papa broodrekening vereffend. Alles opgeruimd, buur een pint cadeau gedaan. Alles in de auto gepropt en om 17u vertrokken richting thuis. Dik tegen ons goesting. Was weeral fantastisch weer, mooie dag…

Het vooruitzicht op België is een afknapper op zo’n momenten. Het is iedere keer lastig afkicken van Frankrijk…

Maar niets aan te doen. Allemaal de auto in, advies van de GPS gevolgd en  via Cahors de A20 op en gereden tot in Aire de Corèze (om 19u gestopt), waar we een broodje en panini soldaat gemaakt hebben (inclusief Oranginaaaaaa). Maarten gepresteerd van een zeer mooie “papaaaa” te roepen voor gans ‘t spel… deed papa veel plezier.

Frankrijk is zo dikwijls genieten, altijd lastig als je terug huiswaarts moet

Het is iedere keer lastig afkicken van Frankrijk…

Om 19u45 verder kunnen rijden. Noch Saar noch Maarten hebben veel geslapen, hebben nog eens moeten stoppen voor Maarten z’n tutje te zoeken onder de berg bordjes en tasjes en boeken en beertjes en …
We hebben ook een stop ingelast om de voorruit te wassen. Was ongelofelijk vuil van de dooie insecten, nog nooit meegemaakt… Daarna ferm doorgereden, waren om 23u in Parijs, via periphérique gereden (Porte d’Italie) zo naar huis.

Na Parijs is beginnen regenen, tot in Lille. Maarten was nog steeds wakker, probeerde Saar uit haar slaap te halen door haar hand te pakken, te zingen, haar naam te roepen… Maar hij was in goeie doen, altijd goedgeluimd, niet echt aan het klagen. Mama heeft zich een 200-tal keren moeten omdraaien om tutje, boekje, beertje en zo meer terug te zoeken of aan te geven. Dat was een drukkere taak dan met de auto rijden. Om 01u45 thuisgekomen, kinderen verse broek aan en hup in bed… waren heel blij dat ze in bed mochten. Snel nog een en ander opgeruimd, om 2u30 lagen we er zelf ook in. Eigen bedje deed deugd, spijtig dat het niet in Montcabrier staat 😉
Maar Frankrijk is zeker voor herhaling vatbaar.

Leave a Reply

Content not available.
Please allow cookies by clicking Accept on the banner