Proeven van Berlijn in Das Volta

We waren nog nooit in Berlijn geweest, en wegens papa’s verjaardag en een inventieve vrouw werd nog eens een citytrip ineen gegooid (het zal de laatste niet zijn). Zonder de kinderen, helaas voor hen, zij mogen niet mee naar Berlijn. Maar naar Boedapest later dan weer wel šŸ˜‰

Een fijne meevaller was de ongelooflijk lage prijs voor vliegtickets. We vlogen rond de middag met Ryanair vanuit Zaventem, met 2 volwassenen (enkel handbagage) en betaalden 72 euro, heen en terug, priority boarding inclusief.
Daar voel je je gelukkig bij, en stel je je terecht ook de vraag: hoeveel mensen zouden op zo’n aanbod neen zeggen? Het aantal “vlieg-toeristen” zal gewoon blijven stijgen als dat aan die prijzen blijkt te kunnen.

Soit, we gingen dus op citytrip, met z’n tweetjes; en dit keer niet naar onze favoriete stad, Parijs.
Vier dagen, drie nachten zonder onze kinderen… dat moet lukken. Zeker in een stad die we nog nooit eerder bezochten: zoveel te beleven, we zijn net kinderen in een snoepwinkel.

Wat ons opviel, was de enorme grootte van de stad, in oppervlakte een ferme lap. We zijn gewoon het openbaar vervoer te nemen in steden, maar in Berlijn was dat even goed uitkijken: de afstand van de luchthaven Schönefeld naar ons hotel (Hotel Catalonia in Mitte) deden we met een metro, die reed goed door en toch waren we zo’n dikke 45 minuten onderweg. Soit, we raakten er makkelijk, da’s geen issue.

Maar de afgelegde afstand was indrukwekkend.

Daarom even Wikipedia erbij gehaald, en we zagen dat Berlijn net geen 9 keer de oppervlakte van Parijs heeft (891,8 versus 105,4 km²). Dat is voor twee “boerenbuitenlanders” toch een indrukwekkend gegeven qua grootte.

Het eerste wat we gedaan hebben was in het berlin Ostbanhof een vettige curryworst eten. Zo was het eerste proeven van Berlijn achter achter de rug, en zo weet je ook weer – voor een paar jaar – waarom je dat niet lekker vindt. Daarna sleepten we ons te voet verder richting hotel, bagage gedumpt en wij terug de stad in.

Op 100m van hotel was een metro, een station uit de DDR tijd – Heinrich-Heine-Straße – het was tussen 1961 en 1990 een “spookstation”: de metro stopte er niet (wegens de muur, weetjewel). Het station is ondertussen een erkend monument, en het baadt in de authentieke sfeer van de DDR.

Het is anno 2016 nog steeds zeer goed merkbaar hoe de stad in 2 snelheden heeft geleefd, je ziet het aan heel veel zaken: De metrostations, de verkeerslichten (Ampelmann, zo heet het figuurtje met de hoed).
Wie muren optrekt rond gebieden zou verplicht naar Berlijn moeten trekken om zijn geschiedenis te leren. Muren optrekken werkt gewoon niet, punt.

We hebben op onze eerste dag heel veel zaken bezocht, eerder gaan bekijken omdat het de eerste keer was. Het is zomer in Berlijn, warm en leuk, dus doen we zoveel mogelijk te voet. De Reichstag, de Branderburger Tor, de Alexanderplatz, overal hebben we heel veel rondgekeken en flink wat gestapt. Gelukkig helpt de metro ons af en toe wat grotere afstanden te overbruggen.

’s Avonds gegeten en niet naar het overal aanwezige voetbal proberen kijken in het restaurant.

Na een mega fijn ontbijt in het hotel, gaan we ’s anderendaags de geschiedenis nog meer gaan opsnuiven. We beginnen met de Bernauer Straße, daar staat het Fenster des Gedenkens en nog een stuk van de Berlijnse Muur. Daar wordt je heel stil van.
Behalve als je eindejaarsstudent bent en probeert de muur op te kruipen – dat kan een 17-jarige blijkbaar zonder ladder – en je eenmaal bovenop de muur staat om aandacht te schreeuwen.

Net aan de overkant van de straat is een oud metrostation, waarin een permanente fototentoonstelling probeert het idee uit te leggen van de rol van de metro’s in de tijd dat de DDR realiteit was. Zeer indrukwekkend, een echte aanrader.

Frederik Van Hecke en Nathalie D'haeyere aan het Fenster des Gedenkens monument in Berlijn

Omdat het zomert in Berlijn, gaan we daarna naar de Hackescher Markt, een soda-limoen soldaat maken. Neen, geen alcohol, veel te vroeg, veel te heet. Gewoon veel spuitwater en genoeg verse limoen, super tegen de dorst. Dankzij de Mobile Postcard app van bPost sturen we onze kinderen (die zitten op kamp met de scouts) een mooie terras foto van “de oudjes en hun aperitiefje”. Onze kinderen zijn ook tuk op “lemon-soda”, dat hebben ze in Italië leren drinken.

’s Avonds gaan we voor een bistro aan de Spree, Tripadvisor stuurt ons naar de Ganymed brasserie, we waren in de buurt – we kenden het bistro niet. Maar de beste steak tartaar in Berlijn hebben we daar geproefd. De zaak wordt met hart en ziel gerund, alles zit goed tot in de details. En het feit dat we buiten op terras konden eten deed deugd. Zover dat ik mijn leeg bord zelfs op Twitter heb gegooid.

Om af te ronden gaan we nogmaals richting Brandenburger Tor, daar is om de hoek een indrukwekkend grafmonument, wat blijkbaar bewaakt moet worden om spelende tieners tegen te houden het monument als speelplaats te gebruiken. Helaas moet de man in kwestie effectief ook zijn taak uitvoeren, hij heeft de handen vol.’s Anderendaags, na een zeer vroeg ontbijt, gaan we de de Fernsehen Toren eens op, we zijn bij de eersten om aan te schuiven. En dat loont. De toren is een echte toeristen-magneet, dus wees gewaarschuwd. Maar niet gaan bezoeken is ook zonde, zeker omdat het op een mooie dag een uitgelezen kans is om de stad vanuit de hoogte te overschouwen. Dat was voor ons de hoofdreden om er toch op te gaan, het zicht is inderdaad fabelachtig, zeker op een mooie zomerdag.

Restaurant das Volta was ons aangeraden (bedankt Zoë), en hebben we gereserveerd. De naam dankt de plaats aan het gebouw – Berlijn is net Gent op dat vlak, daar is ook een Volta. Ook in een oud elektriciteitsgebouw. Het weer is super, dus kunnen we buiten eten.

Proeven van Berlijn, van het super fijne dessert in das Volta

En trouwens, proeven van Berlijn doe je in Volta mega voortreffelijk. We vonden het dessert een plaatje, en mijn vrouw smolt tijdens het smullen.

Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om het gebouw binnen te gaan bezichtigen, heb ik gewoon gevraagd. Dat kon, het was toch niet druk binnen (nog een voordeel van mooi weer).
Ik vind architectuur en herbestemming een super gegeven. Gebouwen anders gaan gebruiken is soms gewoon een kwestie van genoeg creativiteit.

De avond wordt afgerond met een wandeling terug, en uiteindelijk nog een metro-rit richting hotel. Super handig.

Op onze laatste dag doen we nog een tocht, we bezoeken het DDR museum, recht tegenover de Dom van Berlijn. Je moet ervoor de Spree over, maar niet getreurd er is een handige brug.

Ik krijg voor mijn verjaardag nog een Ampelman hoesje voor mijn S6 en ben zo blij als een klein kind.
Omdat we laat op de dag terugvliegen, gaan we nog eens richting de Pirates Club Berlin, we gaan er de sfeer eens opsnuiven hoe jongeren omgaan met het gegeven Berlijn. Zeer interessant, ook de wandeling langs het stuk Berlijnse Muur en alle artistieke interpretaties stemmen soms tot nadenken.

​​​​​​Op de weg terug naar het hotel, bezoeken we ook nog het Joodse Kerkhof aan de Große Hamburger Straße, en daarna moeten we het op een lopen zetten wegens een echte wolkbreuk. Blijkbaar is daar om de hoek een ’60’s cafe “The Sixties Diner” waar we nog een laatste keer proeven van Berlijn: de koffie is er super.

Wie muren optrekt rond gebieden zou verplicht naar Berlijn moeten trekken om zijn geschiedenis te leren. Muren optrekken werkt gewoon niet, punt

Berlijn heeft een zeer diepe indruk op ons nagelaten. We gaan er zeker terug en nemen de dan fiets om de stad te bezoeken. De “neem eens de fiets in Berlijn”- tip komt van Geert Coppens, en dat gaan we zeker eens doen, beloofd Geert šŸ˜‰

Leave a Reply

Content not available.
Please allow cookies by clicking Accept on the banner