Elkaar “ja” gezegd, en dan eens ver weg naar Italië gereden

We zijn het dan toch eens geworden na 12 jaar en hebben allebei ja gezegd; we zijn getrouwd.

Ik dus met mijn vrouw, en zij met mij.

Zaterdag 4 juni 2011
Een zeer mooie dag, om eens een understatement te gebruiken. Het mooiste weer was van de partij, de beloofde witte servetten zwierden rondjes in het buitengaan (om mij te jennen – ik snap het Michel Sardoux gedoe helemaal niet :). De kleuters en juffen van de kleuterschool waren er ook, mega leuk!
Iedereen straalde. Vooral mijn vrouw. En ik ook.

We hebben zeer lekker gegeten en gedronken in het aards paradijs, waarvoor dank. ’s Avonds trokken de kinderen mee met oma en opa, en zijn wij nog een ice-tea-tje gaan drinken in ’t Klein Ledeberg… Mooi einde voor een-dag-uit-de-duizend…

Zondag 5 juni
We kregen van Michèle en David een lift richting Zaventem, wat super meegenomen was. Dat stelden we enorm op prijs! Eerst hebben we nog onze eigen auto aan het station in Wetteren gedumpt, we nemen de trein terug. En zo karden we samen richting Zaventem.

We waren beetje aan vroege kant, elektronische check-in gedaan en dan … tapas gaan eten in luchthaven, zeer lekkere tapas inclusief lekker glaasje wijn.

Op tijd in ons vliegtuig gekropen, die bus zat goed vol. Na wat gevlieg kregen we te horen dat het in Firenze zou onweren…
De piloot had echt gelijk…. toch maar doorgevlogen naar Firenze. Het was een zeer slechte vlucht: we vlogen soms rustig, maar het was meer schuiven en stampen, was precies een kasseibaan.

Iets voor Firenze kregen we bericht: we blijven halfuurtje in de lucht hangen wegens onmogelijk om te landen door het slechte weer. De turbulentie duurde veel langer dan gedacht, na een lang wiebelend halfuur belde de piloot nog eens: We kuisen ons schup af en vliegen dan maar naar Bologna.  Daar zal SN Brussels Airlines u opvangen en de rest van de trip verzorgen… Allez-vooruit, dan waren we toch weg uit het gehos.
Na nog 20 minuten wiebelen en schuiven en zakken en stampen kregen we eindelijk weer ‘terra firma’ onder onze voetjes geschoteld. Soit, ik was ook blij dat ik uit dat stampend ros kon stappen, bravo voor piloten dat ze zo kalm hun job uitoefenen. Dit was eerste keer dat ik mensen van die typische kartonnen zakjes uit de zetels had weten te halen… en ook gebruiken.

In Bologna ons valies gekregen en daar stonden we dan.
Beetje rondgezocht, rondgevraagd… niets… geen SN Brussels Airlines… geen hostess, geen bericht, niemand…

De 80 medepassagiers stonden allemaal een beetje bedremmeld te kijken, en hoopten toch op een of ander bericht. Uiteindelijk liep iedereen alle windstreken tegemoet, wij hebben bus genomen naar Bologna treinstation (dik halfuur rechtop staan met veel valiezen en veel Amerikaanse medepassagiers), daar aangekomen, trein gekregen (een mooie, nieuwe) en op 45 minuten tunnelden we naar Firenze. We waren er uiteindelijk rond 19u50… Twee uur later dan voorzien.

De piloot had gelijk, het weer was alles behalve in Firenze: We wisten niet dat er zoveel water tegelijk naar beneden kon vallen. Mijn vrouw (yep, mag dat nu zeggen) verloor er helemaal haar optimisme door, en wou geen paraplu à 3 euro…(en ik had net 40% korting gekregen op 5 euro!).

Soit, gelukkig lag ons hotel 153,74 meter van het station, een afstand die iedereen kan zwemmen 🙂

We zijn als 2 verzopen waterkiekens ingechecked in onze “King of Saoudi Arabia” suite in hotel L’orologio. En dat voelde goed, echt waar.
Beetje uitgepakt, en dan eens naar Tom van Pegase gebeld … om te melden dat we echt niet opgezet waren met dit gebrek aan service – we mochten na de reis een klacht neerleggen.

Dan gemerkt dat er geen water meer uit de wolken viel;  dus beenden we de 100 meter richting Duomo, om er na 20 jaar nog eens van dicht te kunnen naar gaan kijken. Mirakel, er reden geen auto’s meer rond, dat was een echte verademing.

Na de obligate foto’s, beetje rondgekuierd, iets gaan eten niet ver van ons hotel (kip met limoen en ….) en dan terug richting Duomo, een crèmeke gaan eten (munt-chocolade en pistache …mmm). En! We liepen quasi alleen rond de Duomo, geen toeristen te bespeuren …

Dan teruggekeerd, en in bed gevallen.

Maandag 6 juni

Opgestaan, eigen gebreide gordijnen in de badkamer op test onderworpen en fijn ontbijt genomen, hoog en droog boven stad, mooi uitzicht.
Dan de toerist uitgehangen en te voet zowat alles eens gaan bekijken en vanalles bezocht (met het Uffizi als uitschieter).

Dinsdag 7 juni
De dag waarop we richting San Gimignano trekken, waar we een weekje een fiat 500 mogen gebruiken om de streek te verkennen. Het dorpje San Gimignano is zeer bekend, zeer populair en een uurtje met de bus vanuit Firenze.

Na aankomst in het hotel vastgesteld dat we een veel te kleine kamer kregen, niet zoals afgesproken: we hadden een suite geboekt. Dat is in feite nog niet zo erg: een kamer dient om in te douchen en slapen. Maar we vonden het beetje jammer, de kamer zou voldoen.
Daarna gingen we terug naar de receptie, en we kregen van het hotel voor ons huwelijk ook een glaasje wijn en versnaperingen aangeboden. Helaas heeft de dame in kwestie ons warme witte wijn voorgezet en chips die 3 dagen oud waren (je kon ze plooien in allerlei bochtjes, al ben ik geen kei in origami). Toen ben ik even uit mijn sloffen geschoten. En dat gebeurt zelden, heel zelden.

Het resultaat was een kordate telefoon, met een zeer kwade (toch beleefde) ondergetekende. Er werden VN blauwhelmen bij geroepen, steuntroepen allerhande werden ingehuurd en -gevlogen en na 20 minuten kregen we een suite. Met dank aan “Sofie van de fiat 500”.

Maar: geen excuses van het hotel. Dat zat me het meeste dwars (en nog steeds ;-)… een doodgewone “sorry”, een fris glas wijn (of niets) en geen chips (of verse) waren ook voldoende geweest…
Maar mijn madam was toch reuze content met de suite, en dat is ook veel waard.
Dus heb ik verder maar gezwegen. Die VN blauwhelmen konden terug geroepen worden, en alles werd peis en vree.

Woensdag 8 juni

Chianti route rondgereden met onze Fiat 500, veel dorpjes die lekkere wijn maken bezocht, inclusief lekkere wijn. Wat had je gedacht… Wegens teveel om op te noemen, zullen de details van de dag later opgezocht worden.

Chianti route rondgereden met onze Fiat 500, veel dorpjes bezocht, inclusief lekkere wijn …
Wat had je gedacht?

Donderdag 9 juni
Richting Volterra gereden, een aanrader. Ligt beetje veraf, maar we malen er niet om, we zijn er om zaken te zien en te beleven.

Vrijdag 10 juni
Massa Marittima bezocht, we dachten dat Volterra mooi was, maar Massa Marittima maakt ook een enorme indruk. Mooie zonsondergang gezien, dorp waar we ooit terug naar willen komen.
Massa Marittima heeft een zeer mooie kathedraal

Zaterdag 11 juni
’s Avonds de grote inpak tocht, het is morgen de laatste dag.

Zondag 12 juni
Vandaag moeten we naar huis, ferm tegen ons goesting. Zeer ferm.
Om 7u uit ons bed, in snel tempo door douche en ontbijt en dan om 8u15 met taxi naar Poggibonsi station. We moesten nog SITA bus tickets scoren binnen het halfuur – zonder vooraf gekocht ticket kom je niet op de SITA bus. Op zondag is alles gesloten, ook de loketten in het station. Tour gedaan van stationsplein, nergens een bureau gevonden, beetje verder rondgelopen, ook niets. In cafeetje gaan vragen aan dom italiaans wicht, loket was straat rechtover… niets van… Teruggekeerd, aan oud ventje gevraagd, die wist een automaat staan, maar dat spel zat achter een traliewerk. Uiteindelijk toch 2 tickets gevonden in automaat, en voor minder dan 10 euro was het vervoer naar Firenze geregeld. Oef.

De bus zat goed vol, en we vertrokken op tijd (8u55), een klein uur karren richting Santa Maria Novella station waar we om 9u50 aankwamen. In SITA station direct tickets gekocht voor de middagrit richting luchthaven, dan snel onze valiezen gaan dumpen.

Daarna nog wat rondgekuierd in Firenze en tegen ons goesting terug naar huis.
Alhoewel, we missen toch onze 2 bengels, meer dan we allebei graag toe willen geven 😉

Leave a Reply

Content not available.
Please allow cookies by clicking Accept on the banner